40 YEARS OF THE ARCH

EN

The Arch is turning forty. This is being celebrated with a special birthday concert on Saturday, May 9 at the Nijdrop in Opwijk, as well as with a double vinyl compilation featuring the band’s early work. Dark Entries went over the entire history of the group with the gentlemen from Breendonk, from the early days to today.

The Arch was founded in 1986, 40 years ago. How did you meet back then, and how did you decide to start a band together?

We got to know each other as young people hanging around in Breendonk and the surrounding area. There were various bands active in the region at the time, and The Arch was distilled from them over time, through spontaneous fermentation. There are fathers with many sons, but The Arch is a son with many fathers.

In those days, people jammed with anyone who felt like it, and that is how the song ‘Revenge Revival’ came about. That song triggered The Arch.

VRT has only just broadcasted the documentaries ‘En toen was er new wave’ (Then there was new wave). It seems now as if new wave was a generally accepted phenomenon at the time, but I believe there was also a lot of opposition. Tell us more about the spirit of the times. How did you end up in that movement?

The seventies and eighties were a time of much more freedom compared to now. That was very pleasant, but it also led to tragedies that could mean death. That atmosphere of the time is aptly described in ‘De helaasheid der dingen’ (The Misfortunes of Things) by Dimitri Verhulst. Reetveerdegem could have been Breendonk in every way. Breendonk had a famous brewery that is known far and wide, and that gave the village a culture that was known far and wide.

Back then, it was hot to dress like drunken zombies. The atmosphere was one of: everyone just does as they please and let others do as they please. Musically, too. There was no explicit opposition to new wave music, as far as we remember. There had been some against punk music, but everyone soon realized that it didn’t achieve anything and that it was even good publicity. The fact that we ended up in new wave is simply a result of our musical taste.

An important point lies on the technical side. In the mid-1980s, the Tascam Portastudio appeared, a cassette recorder that made multi-track recording possible. Before that, multitracking was an extremely expensive affair. That democratization gave rise to a wave of new bands. Now, things are completely different with music production on computers. A true revolution has taken place in those forty years.

If I’m not mistaken, you first contacted the Body Records label of Dirk Ivens – known for The Klinik, Absolute Body Control, Dive, and Sonar – who immediately included your track 'Revenge Revival' on the compilation ‘Expo 87’. How did that go?

We had recorded demo cassettes and sent one by post to Dirk, among others. It contained ‘Revenge Revival’, and he wanted to include it in the ‘Expo 87’ collection. We were happy with that of course, because in this way our music was published after just a few months.

Ludo Camberlin – musician with A Blaze Colour, manager of Anything but records, and in the 80s producer for Poëzie Noire, The Neon Judgement, Company of State, Aimless Device, and Aroma di Amore, among others – turned out to be very enthusiastic about ‘Revenge Revival’. He invited you to record an EP on his label, and that became ‘As Quiet As’. What can we know about the recording of ‘As Quiet As’?

Ludo is a craftsman who has been enormously important to The Arch. The album was recorded at the ABC studio in Brussels, in the building of Play It Again, Sam. That was a revelation for us. Those recordings were made using, among other things, a Commodore 64 computer running in sync with an eight-track tape recorder. Ludo also handled the mixing and mastering. Furthermore, as producer, he acted as a referee whenever we had differing musical opinions. We are still amazed by the sound quality of the songs Ludo recorded. Personal contact was also great. We had a lot of fun in those days.

‘As Quiet As’ gained prominence with the hit ‘Babsi Ist Tot’, which brought you a lot of success. It is said that you had more success abroad than in Belgium itself, and I am thinking specifically of Eastern Europe. Is that true? How did you experience this first success?

At the time, the record generated the most response in Germany and Canada. The Arch has never been a prophet in their own land, but that is true for many Belgian groups. Naturally, we were very pleased with how things were going.

In 1988, the first LP was released: ‘A Strange Point Of You’. You worked with Ludo Camberlin again, who also played on the record. What can you tell us about these recordings? How was the record received?

That one was also recorded in Brussels, but in a different studio with a 16-track tape recorder: another step forward. Otherwise, things proceeded much like during the recording of our first album. The album led to several tours, mainly in Germany and the Netherlands. There was also talk of touring in Canada at the time, but that wasn’t simple. There were five of us, and Ludo was going to come along to mix, but the bigger the band, the more expensive the tour. We still haven’t been able to perform outside Europe.

I get the feeling that the division of tasks within the group became more consistent on that first album, in the sense that CUVG – or rather Gerd Van Geel, who was originally listed as drummer – was now put forward as lead singer. Is this correct?

All five of us felt like singing. After we had recorded the music for a song, Ludo would have all five of us sing to figure out which voice was the best. That usually turned out to be Gerd. And so, Gerd was promoted from drummer to lead singer. He sang most of the songs, but actually, every one of our five has sung the lead vocals on one or more old songs. That is no longer the case now.

A number of EPs followed: ‘Stay Lay’ in 1989 and the very successful ‘Ribdancer’ in 1990, of which the title track became a cult hit, especially in Spain. What can you tell us about those EPs?

When you write songs and put them on record, it is like bringing children into the world. They go on to lead a life of their own, and you don’t know where they are going or where they end up. What ‘Ribdancer’ did in Spain was a pleasant surprise that no one had expected. The song is still playing very well there. When we play a concert in Spain, just about everyone sings along to this song at the top of their lungs.

The Arch had its own sound from the very beginning. The heavy beats were reminiscent of EBM, but the guitars sounded like guitar wave. New wave groups were often placed in one of these two categories, but you combined them. What were the reactions to this combination?

A logical consequence of merging both directions is that our music sounds very full. The electronics clatter away, topped off with heavy guitar layers, whether or not drenched in multi-layered vocals. The soundboard is therefore filled at times. But apparently, there is an audience that knows how to appreciate that heavy, black stuff.

The second LP was ‘The Messier Album’ from 1990. You switched labels to Antler Subway, although that also seems like a logical consequence of your collaboration with Ludo Camberlin, who worked extensively for this label. What memories do you have of that record?

That record was recorded in 1989 and released on January 1, 1990. Ludo wanted to make it the very first record of the 90s. This time, it wasn’t to be done in a studio in Brussels, but at the youth center ’t Schuur in Breendonk. We had set up a makeshift studio there. We really lived together back then, because we stayed there overnight as well. There was some criticism about that, though, because the youth had temporarily lost their youth center. The collaboration with Antler and Roland Beelen has always been great, right up to the present day. Antler is releasing a double vinyl record this month featuring music from our early days.

I would also like to mention a number of people who played with us in the early years. Keyboardist Wim Daans, who called himself Wim Danzig in those days, later also played with Lords of Acid, Karma de la Luna, Pulse Mandala, and even with Regi and Roger Hodgson of Supertramp. Ann Lynn sang on the first two albums. Jeroen Goossens played bass in the band for many years. How do you look back on their contributions?

They have all been important; in fact, many musicians have passed through the band over the years. Each one has given color and adventure to the band. Wim and Jeroen have been particularly important because they both wrote (or co-wrote) a number of songs.

The single ‘The Only Thing’ in 1991 was the last release before a long hiatus. What happened to cause the group to fall silent after that?

At that time, Ludo became very charmed by the Madchester scene, something we found a bit too quiet. We grew apart.

But there was a bigger problem, namely our rehearsal space. Until then, we had been playing inside Ian’s house, and that was becoming more and more difficult. So we converted an old greenhouse in Ian’s garden into a new rehearsal space, giving The Arch a real spot of its own where everyone could hang out as they pleased. We are still there today: our clubhouse.

It wasn’t until 1997 that a new LP came out: ‘In Sofa’. I see that that album isn’t even mentioned on your Bandcamp. Is this an album you would rather forget? What happened back then? Why was it so quiet around The Arch in the years that followed?

Ludo constantly egged us on to make new songs. When the collaboration ended, our laziness could fully blossom. In our new rehearsal room, making music was one thing; lounging around and drinking, joking around, and drinking even more was also fun. But eventually, we had scraped together a few songs, and a German label, Novatekk, wanted to release them. We did the recording and mixing in our rehearsal room, which by then had also become something of a studio. Novatekk was going to handle the mastering, but to our horror, they didn’t master anything. ‘In Sofa’ sounds hopelessly flat.

If I understood correctly, it was the arrival of Mr. Pierre, or Pieter De Clercq, as guitarist, as well as JD Sub as producer, that got you writing songs again, which eventually led to the album ‘Engine In Void’ in 2011. How did that come about?

We got to know Mr. Pierre as a young, talented guitarist from Puurs. He played in various bands, including Ice on Mars. He then came to play with us, and that gave us a new impetus. He also enjoyed co-writing our music. For instance, the music on ‘Individuals’ is his work. The producer in charge at the time was JD Sub, and the mastering was handled by Eric van Wonterghem.

Mr. Pierre is not only a guitarist but also a booking agent, although I think he only started doing that after playing with The Arch for a while. What added value does he bring as a booking agent to The Arch?

When Mr. Pierre started doing that, he had indeed already been at The Arch for a long time. Of course, that is a good thing for us; if there is an open slot somewhere, he can tip us off about performing.

The next release was another EP. ‘Beating The Balance’ from 2013 sounded very electronic and danceable. What do we need to know about this record and how it came about?

That was once again a collaboration with JD Sub and Eric Van Wonterghem. Dirk Ivens also contributed to that record. But the biggest change was that our ranks were joined by Chiffon’s Tale, a singer from Brussels who was very active in helping to create the music and lyrics for the songs.

The next full-length album, the excellent ‘Fates’, was released in 2016. How did the recording go?

Jeroen Goossens then left the ship. So the bass lines had to come from the synths. Chiffon’s Tale’s role became more important, and a second singer also contributed: Pia T., but she never appeared on stage with us.

The next record – ‘XII’, released in 2019 – became a true experiment. You attempted to produce a single with a video every month, which were supposed to form a full album at the end of the process. If I understood correctly, that went well until it went wrong. What went wrong and how did you handle this ordeal?

We bit off more than we could chew. It would have worked if an hour counted 100 minutes, a week 100 days, and a month 100 weeks… It was just too much to do.

Videos play a major role at The Arch, especially when you were recording ‘XII’. Singer Gerd Van Geel is, after all, professionally active as a video director in the music world. How do you incorporate his talents within the group?

Everyone in our group enjoys working with photos and videos, but Gerd is a pro in that field. He loves creating the group’s visuals. Everyone contributes a bit here and provides some footage there, but Gerd is the director.

The last full album dates from 2023: ‘Sanctuary Rat’. In a sense, that was a product of the Covid pandemic, during which you worked remotely from each other. I get the feeling that you proceeded very meticulously when composing, eager to incorporate extensive quiet passages, which broke a bit with the danceability characteristic of The Arch. What were your focus points when you recorded ‘Sanctuary Rat’?

Making songs is actually not so much a rational process with specific focus points. A mouse appears in the house every now and then. A song appears in our imagination every now and then. It is not the intellect, but imagination that provides the music and lyrics. Anyone engaged in creative work is actually a slave to their own imagination. And thus, ‘Sanctuary Rat’ spontaneously became a more varied collection, without it being reasoned out beforehand.

On May 9, you are celebrating The Arch’s 40th anniversary with a performance at the Nijdrop. What can the audience expect from that?

A cozy retrospective of our music with the necessary visuals. We will play an extra-long set featuring certain songs we have never played live before. Afterwards, DJ Wildhoney will take over to play an afterparty. Everyone is hereby invited to relax and enjoy an evening.

A new compilation is also released by Antler, on double vinyl no less. Can you tell us something about that?

That is an initiative by Roland Beelen of Antler, under whose wing we have also been. The vinyl record will be released in May, but will already be available for purchase during our concert at the Nijdrop. We have heard the test pressing and, as far as we are concerned, it sounds very promising. The artwork was handled by our guitarist Ivan DC, who has designed just about all the record sleeves in the past.

40 years is a respectable age for a rock band, especially considering that you still have three original members from 1986 in your ranks, and the fourth member has also been part of the band for at least fifteen years. You do not hide the fact that there were sometimes tensions within the group during that span, yet you have always persevered. What is the secret?

We are aware that everyone is involved to the best of their ability in a pleasant atmosphere. Musical tensions are logical when everyone contributes to making the music and writing the lyrics. De gustibus ed coloribus non disputandum est. Sometimes it is a search for the greatest common denominator of our music in the light of the least common multiple of our tastes, but after forty years, we still manage it.

Finally: what is the strangest thing you have experienced in those forty years?

Plenty of Spinal Taps. To name just one: we had to go to the airport of Zaventem very early on a freezing cold morning to fly to Vienna. A van had left the day before, but three men were driven to the airport in a dark blue Golf by a friend of the family. We had only just set off when we saw a man in a white t-shirt walking along the side of the highway in the freezing cold, holding a piece of car bodywork in his hands. A little further on, we were pulled over by the police. Four of them stood around us, with their submachine guns ready, and we were not allowed to get out of the car.

It turned out there had been a hit-and-run accident involving a dark blue Golf with four occupants. Sic. Meanwhile, time kept ticking away, but eventually they realized that we were washing our hands of any guilt and that we urgently needed to catch our flight. We were allowed to proceed, but before Zaventem, we ended up in a traffic jam. A van was lying upside down on the road. It turned out to be our drummer’s van; he wanted to go to Vienna at all costs but wasn’t allowed to by the police. Otherwise, it would have been a hit-and-run.

But our driver on duty made an extra lap and managed to get our drummer and his gear inside in time to leave with us. In the meantime, the others had already cancelled his ticket. Arranging this after all took a lot of time, meaning the plane had to wait for us to depart. Upon arrival in Vienna, we immediately washed down that farce with a lot of Weissbier.

40 Years The Arch Concert, Saturday, May 9, Nijdrop, Opwijk, afterparty with DJ Wildhoney

The Arch: bandcamp / Facebook

Xavier KRUTH
03/05/2026

---

NL

The Arch bestaat veertig jaar. Dat wordt gevierd met een speciaal verjaardagconcert op zaterdag 9 mei in de Nijdrop in Opwijk, maar ook met een compilatie op dubbel vinyl met het vroege werk van de groep. Dark Entries overliep met de heren uit Breendonk de hele geschiedenis van de groep, van de begindagen tot vandaag.

The Arch is ontstaan in 1986, nu 40 jaar geleden. Hoe hebben jullie elkaar toen ontmoet, en hoe hebben jullie besloten om samen een groep op te richten?

Wij hebben elkaar leren kennen als jonge lieden die rondhingen in Breendonk en omstreken. Er waren toen verschillende groepen actief in de streek en daaruit is The Arch mettertijd gedistilleerd, na spontane gisting. Er zijn vaders met veel zonen maar The Arch is een zoon met veel vaders.

In die dagen werd er gejamd met wie zin had en daaruit is het nummer ‘Revenge Revival’ ontstaan. Die song heeft The Arch getriggerd.

Nog maar net zond VRT de documentaires ‘En toen was er new wave’ uit. Het lijkt nu alsof new wave destijds een algemeen aanvaard fenomeen was, maar ik geloof dat er ook veel tegenkanting was. Vertel ons meer over die tijdsgeest. Hoe zijn jullie in die beweging beland?

De jaren zeventig en tachtig waren een tijd waarin er veel meer vrijheid was, in vergelijking met nu. Heel plezant, maar het heeft ook geleid tot drama’s totter dood. Die sfeer van toen staat treffend beschreven in ‘De helaasheid der dingen’ van Dimitri Verhulst. Reetveerdegem kon in het lang en het breed Breendonk zijn. Breendonk had een bekende brouwerij die wijd en zijd bekend is, en dat gaf in het dorp een cultuur die wijd en zijd bekend was.

Het was toen hot om er bij te lopen als zatte zombies. Het was zo’n sfeer van: dat iedereen maar zijn goesting doet en een ander zijn goesting laat doen. Ook op muzikaal vlak. Er was geen expliciete tegenkanting tegen de new wave muziek, voor zover we ons herinneren. Die was er wel wat geweest tegen de punkmuziek, maar iedereen snapte algauw dat dat niets uithaalde en dat dat zelfs goeie reclame was. Dat wij in de new wave beland zijn, is gewoon een gevolg van onze muzikale smaak.

Een belangrijk punt situeert zich op technisch vlak. In het midden van de jaren 80 verscheen de Tascam Portastudio, een cassetterecorder die meersporen opnames mogelijk maakte. Daarvoor was multitracking een peperdure zaak. Die democratisering gaf een golf van nieuwe groepen. Nu is dat totaal anders met muziekproductie op computers. Op die veertig jaar tijd heeft zich een ware revolutie voltrokken.

Als ik het goed voorheb, hebben jullie eerst contact opgenomen met Body Records van Dirk Ivens – bekend van The Klinik, Absolute Body Control, Dive en Sonar – die meteen jullie nummer ‘Revenge Revival’ heeft opgenomen op de compilatie ‘Expo 87’. Hoe is dat verlopen?

We hadden demo cassettes opgenomen en onder andere eentje per post verzonden naar Dirk. Daar stond ‘Revenge Revival’ op en dat wou hij graag op de ‘Expo 87’ collectie zetten. Wij hadden dat natuurlijk graag, want op die manier werd onze muziek reeds na een paar luttele maanden gepubliceerd.

Ludo Camberlin – muzikant bij A Blaze Colour, beheerder van Anything but records en in de jaren 80 producer van onder andere Poëzie Noire, The Neon Judgement, Company of State, Aimless Device en Aroma di Amore – bleek zeer enthousiast over ‘Revenge Revival’. Hij nodigde jullie uit om een ep op te nemen op zijn label, en dat werd ‘As Quiet As’. Wat mogen we weten over de opnames van ‘As Quiet As’?

Ludo is een vakman die enorm belangrijk geweest is voor The Arch. De plaat werd opgenomen in de ABC studio te Brussel, in het gebouw van Play It Again, Sam. Dat was voor ons een openbaring. Die opnames gebeurden ondermeer met een Commodore 64 computer die synchroon meeliep met een achtsporen bandrecorder. Ludo deed ook de mixing en de mastering. Tevens was hij als producer scheidsrechter wanneer we verschillende muzikale meningen hadden. We verwonderen ons nog steeds over de klankkwaliteit van de nummers die Ludo opgenomen heeft. Ook persoonlijk verliep het contact prima. We maakten veel lol in die dagen.

‘As Quiet As’ viel op door de hit ‘Babsi Ist Tot’, en bezorgde jullie veel succes. Er wordt gezegd dat jullie meer succes hadden in het buitenland dan in België zelf, en dan denk ik zelfs in het bijzonder aan Oost-Europa. Klopt dat? Hoe beleefden jullie dit eerste succes?

De plaat genereerde in die tijd het meest respons in Duitsland en Canada. The Arch is nooit sant in eigen land geweest, maar dat is iets wat geldt voor veel Belgische groepen. Uiteraard waren wij erg tevreden met de gang van zaken.

In 1988 kwam dan de eerste langspeelplaat uit: ‘A Strange Point Of You’. Jullie werkten weer samen met Ludo Camberlin, die ook op de plaat meespeelde. Wat kunnen jullie over deze opnames vertellen? Hoe werd de plaat ontvangen?

Die werd ook in Brussel opgenomen, maar in een andere studio met een 16-sporen bandopnemer: weer een stap vooruit. Voor de rest verliep de gang van zaken zoals tijdens de opnames van onze eerste plaat. De plaat zorgde voor enkele tours, vooral in Duitsland en Nederland. Er was toen ook sprake over touren in Canada, maar dat was niet simpel. Wij waren met vijf en Ludo zou ook meegaan om te mixen, maar hoe groter de band, hoe duurder de tour. Het is er nog steeds niet van gekomen om buiten Europa op te treden.

Ik heb het gevoel dat de taakverdeling in de groep bij die eerste plaat consequenter werd, in die zin dat CUVG – oftwel Gerd Van Geel, die oorspronkelijk nog als drummer werd aangeduid – nu als leadzanger naar voren geschoven werd. Klopt dit?

Wij hadden alle vijf zin om te zingen. Nadat we de muziek van een nummer opgenomen hadden, liet Ludo ons alle vijf zingen om uit te zoeken welke stem het best was. Dat bleek meestal Gerd te zijn. Aldus is Gerd gepromoveerd van drummer naar leadzanger. Die zong de meeste nummers, maar eigenlijk heeft iedereen van ons vijftal wel op een of meerdere oude nummers de leadzang gedaan. Nu is dat niet meer het geval.

Er volgden nog een aantal ep’s: ‘Stay Lay’ in 1989 en het zeer succesvolle ‘Ribdancer’ in 1990, dat vooral in Spanje cult werd. Wat kunnen jullie over die ep’s vertellen?

Als je songs schrijft en dan op plaat zet, dat is als kinderen op de wereld zetten. Die gaan een eigen leven leiden en je weet niet waar die allemaal naar toe gaan en belanden. Wat ‘Ribdancer’ in Spanje gedaan heeft, dat was een aangename verassing die niemand verwacht had. Het nummer draait er nog steeds erg goed. Als we in Spanje een concert spelen, zingt zowat iedereen dit nummer luidkeels mee.

The Arch had van meet af aan een eigen geluid. De stevige beats deden denken aan EBM, maar de gitaren klonken als gitaarwave. Vaak kregen newwavegroepen een plaats in een van deze twee categorieën, maar jullie combineerden ze net. Wat waren de reacties op deze combinatie?

Een logisch gevolg van het samenvoegen van beide richtingen, is dat onze muziek erg vol klinkt. De elektronica klettert er op los en daar komen dan stevige gitaarlagen bovenop, al dan niet overgoten met meerstemmige zang. Het klankbord is dus bijwijlen gevuld. Maar blijkbaar is er een publiek dat die zware, zwarte stuff weet te appreciëren.

De tweede langspeelplaat werd ‘The Messier Album’ uit 1990. Daarvoor liepen jullie over naar Antler Subway, al lijkt dat ook een logisch gevolg van jullie samenwerking met Ludo Camberlin, die veel voor het label werkte. Welke herinneringen hebben jullie aan die plaat?

Die plaat werd opgenomen in 1989 en uitgebracht op 1 januari 1990. Ludo wou er de allereerste plaat van de jaren 90 van maken. Deze keer was het niet in een studio te Brussel te doen, maar wel in het jeugdhuis ’t Schuur te Breendonk. Daar hadden we een gelegenheidsstudio ingericht. We leefden toen echt samen, want we bleven er ook slapen. Daar was wel wat kritiek op want de jeugd was haar jeugdhuis tijdelijk kwijt. De samenwerking met Antler en Roland Beelen was altijd heel fijn tot op vandaag. Antler brengt deze maand een dubbel vinylplaat uit met muziek uit onze beginperiode.

Ik wijs nog op een aantal mensen die in de beginjaren meespeelden. Toetsenist Wim Daans, die zich bij jullie Wim Danzig liet noemen, speelde later ook bij Lords of Acid, Karma de la Luna, Pulse Mandala, en zelfs bij Regi en Roger Hodgson van Supertramp. Ann Lynn zong op de eerste twee platen. Jeroen Goossens speelde jarenlang bas in de groep. Hoe kijken jullie terug op hun bijdragen?

Die zijn allemaal van belang geweest, eigenlijk zijn er veel muzikanten gepasseerd doorheen de jaren. Eenieder heeft kleur en ook avontuur gegeven aan de band. Wim en Jeroen zijn wel extra belangrijk geweest omdat ze beide een aantal nummers (mee) geschreven hebben.

De single ‘The Only Thing’ in 1991 was de laatste uitgave voor een lange rustpauze. Wat is er gebeurd opdat de groep daarna stilviel?

Ludo werd in die tijd erg gecharmeerd door de Madchester scene, iets wat wij toch een beetje te rustig vonden. We groeiden uit elkaar.

Maar er was een groter probleem, namelijk ons repetitiekot. Tot dan speelden wij bij Ian binnen in huis en dat werd lastiger en moeilijker. We hebben dan in de tuin van Ian een oude serre omgebouwd tot een nieuw repetitie kot waardoor The Arch echt een eigen stek kreeg, waar eenieder naar believen kon vertoeven. We zitten daar nu nog: ons clubhuis.

Het duurde tot 1997 vooraleer er een nieuwe langspeelplaat kwam: ‘In Sofa’. Ik zie dat die plaat niet eens vermeld wordt op jullie bandcamp. Is dit een plaat die jullie liever vergeten? Wat is er toen gebeurd? Waarom was het in de jaren daarna zo stil rond The Arch?

Ludo vuurde ons steeds aan om nieuwe songs te maken. Toen de samenwerking stopte, kon onze luiheid ten volle ontbolsteren. In ons nieuwe repetitiekot was muziek maken één ding, lekker luieren en drinken, gezellig zwanzen en nog meer drinken was ook plezant. Maar we hadden op de duur toch wat songs bij elkaar gescharreld en een Duits label, Novatekk, wou die uitbrengen. Wij deden de opnames en de mixing in ons repetitiekot dat intussen ook zowat een studio geworden was. Novatekk ging de mastering verzorgen, maar ze hebben tot ons afgrijzen niks gemasterd. ‘In Sofa’ klinkt hopeloos plat.

Als ik het goed begrepen heb, was het de komst van Mr. Pierre, oftewel Pieter De Clercq, als gitarist, alsook van JD Sub als producer, die jullie terug in gang zette om nummers te schrijven, wat uiteindelijk leidde tot de plaat ‘Engine In Void’ in 2011. Hoe is dat in zijn werk gegaan?

Mr. Pierre hebben we leren kennen als een jonge, getalenteerde gitarist uit Puurs. Hij speelde in allerlei groepen waaronder Ice on Mars. Hij is dan bij ons komen spelen en dat heeft een nieuwe impuls gegeven. Hij schreef ook graag mee aan onze muziek. Zo is de muziek van ‘Individuals’ zijn werk. Producer van dienst was in die dagen JD Sub en de mastering werd verzorgd door Eric van Wonterghem.

Mr. Pierre is niet enkel gitarist, maar ook booking agent, al denk ik dat hij daar pas mee begonnen is na een tijdje bij The Arch gespeeld te hebben. Welke meerwaarde is hij als booking agent voor The Arch?

Toen Mr. Pierre daarmee begonnen is, zat hij inderdaad al lang in The Arch. Natuurlijk is dat voor ons een goeie zaak, als er ergens een open slot is, kan hij ons tippen om op te treden.

De volgende uitgave was weer een ep. ‘Beating The Balance’ uit 2013 klonk erg elektronisch en dansbaar. Wat moeten we weten over deze plaat en hoe hij tot stand kwam?

Dat was andermaal een samenwerking met JD Sub en Eric Van Wonterghem. Ook Dirk Ivens heeft bijgedragen aan die plaat. Maar de grootste verandering was dat onze rangen vervoegd werden door Chiffon’s Tale, een zangeres uit Brussel die erg actief was om de muziek en de teksten van de nummers mee te maken.

In 2016 komt de volgende volledige plaat uit, het uitstekende ‘Fates’. Hoe is de opname daarvan verlopen?

Jeroen Goossens heeft toen het schip verlaten. De baslijnen moesten dus van de synths komen. De rol van Chiffon’s Tale werd belangrijker en een tweede zangeres heeft er ook aan bijgedragen: Pia T., maar die heeft nooit mee on stage gestaan.

De volgende plaat – ‘XII’, uitgekomen in 2019 – werd een heus experiment. Jullie probeerden maandelijks een single met video te produceren, die aan het eind van de rit een volledige plaat moesten vormen. Als ik het goed begrepen heb, liep dat goed tot het fout liep. Wat liep er mis en hoe zijn jullie met de ze beproeving omgegaan?

Daar hebben we ons aan verslikt. Het zou gelukt zijn, indien een uur 100 minuten telt, een week 100 dagen en een maand 100 weken … It was just too much to do.

Video’s spelen een grote rol bij The Arch, zeker toen jullie ‘XII’ opnamen. Zanger Gerd Van Geel is dan ook professioneel actief als videoregisseur in de muziekwereld. Hoe gebruiken jullie zijn talenten binnen de groep?

Iedereen bij ons is graag bezig met foto’s en video’s, maar Gerd is prof in die branche. Hij creëert graag de visuals van de groep. Eenieder levert wel wat van bijdrage hier en beelden daar, maar Gerd doet de regie.

De laatste volledige plaat dateert van 2023: ‘Sanctuary Rat’. In zekere zin was dat een product van de covidpandemie, waarbij jullie op afstand van elkaar werkten. Ik heb het gevoel dat jullie bij het componeren heel minutieus te werk zijn gegaan, zonder schroom om uitgebreide rustige stukken te incorporeren, wat een beetje brak met de dansbaarheid die eigen is aan The Arch. Wat waren jullie aandachtspunten toen jullie ‘Sanctuary Rat’ opnamen?

Nummers maken is eigenlijk niet zozeer een rationeel proces met aandachtspunten. In huis verschijnt af en toe een muis. In onze fantasie verschijnt af en toe een nummer. Niet het verstand, maar de verbeelding zorgt voor muziek en tekst. Wie creatief bezig is, is eigenlijk slaaf van de eigen fantasie. En aldus is ‘Sanctuary Rat’ spontaan een meer gevarieerde collectie geworden, zonder dat dat vooraf beredeneerd werd.

Op 9 mei vieren jullie het 40-jarig bestaan van The Arch met een optreden in de Nijdrop. Wat mag het publiek daarvan verwachten?

Een gezellige retrospectieve van onze muziek met de nodige beelden. We spelen een extra lange set met bepaalde songs die we nooit eerder live hebben gespeeld. Daarna neemt DJ Wildhoney over om een afterparty te spelen. Iedereen weze bij deze uitgenodigd om een avondje te relaxen en te genieten.

Er komt ook een nieuwe compilatie uit op Antler, zowaar op dubbel vinyl. Kunnen jullie daar ook iets over vertellen?

Dat is een initiatief van Roland Beelen van Antler, onder wiens vleugels we ook gezeten hebben. De vinylplaat wordt in mei gereleased, maar zal reeds te koop zijn tijdens ons concert in de Nijdrop. We hebben de testpersing gehoord en ze klinkt veelbelovend wat ons betreft. Het artwork is onder handen genomen door onze gitarist Ivan DC, die zowat alle platenhoezen ontworpen heeft in het verleden.

40 jaar is een respectabele leeftijd voor een rockgroep, waarbij ik ook bedenk dat jullie nog steeds drie originele leden uit 1986 in de gelederen hebben, en het vierde lid ook al minstens vijftien jaar deel uitmaakt van de groep. Jullie verhullen niet dat er in die tijdsspanne soms spanningen waren in de groep, maar toch zijn jullie steeds blijven volhouden. Wat is het geheim?

We zijn er ons bewust van dat iedereen naar eigen vermogen zijn best probeert te doen in een aangename sfeer. Muzikale spanningen zijn logisch als iedereen meewerkt aan het maken van de muziek en het schrijven van de teksten. De gustibus ed coloribus non disputandum est. Soms is het zoeken naar de grootste gemene deler van onze muziek in het licht van het kleinste gemene veelvoud van onze smaak, maar na veertig jaar lukt het nog steeds.

Tot slot: wat is het vreemdste wat jullie in die veertig jaar samen hebben meegemaakt?

Spinal Taps genoeg. Om er eentje te noemen. We moesten op een pokkekoude ochtend in alle vroegte naar Zaventem om naar Wenen te vliegen. Een busje was de dag tevoren vertrokken, maar drie man werden door een vriend des huizes in een donkerblauwe Golf naar de luchthaven gereden. We waren pas vertrokken en zagen op de autostrade een man in een witte t-shirt die in de vrieskou langs de kant wandelde met een stuk carrosserie van een auto in zijn handen. Wat verder werden we door de politie aan de kant gezet. Die stonden met vier man, mitrajet in aanslag, rond ons en wij mochten niet uit de auto.

Er bleek een ongeval gebeurd te zijn met vluchtmisdrijf door een donkerblauwe Golf met vier inzittenden. Sic. Intussen tikte de tijd almaar verder, maar op de duur hadden ze toch door dat wij onze handen in onschuld wasten en dat we dringend het vliegtuig moesten halen. We mochten door, maar voor Zaventem belandden we in een file. Een camionet lag ondersteboven op de baan. Dat bleek de camionet van onze drummer te zijn, die kost wat kost mee naar Wenen wou maar niet mocht van de politie. En anders was het vluchtmisdrijf.

Maar onze chauffeur van dienst maakte een extra rondje en bracht onze drummer en zijn materiaal toch nog op tijd binnen om mee te vertrekken. Ondertussen hadden de anderen zijn ticket al laten cancelen. Dit alsnog regelen nam veel tijd in belag waardoor het vliegtuig heeft moeten wachten op ons om te kunnen vertrekken. Aangekomen in Wenen, hebben we die klucht onmiddellijk doorgespoeld met weissbier.

Concert 40 jaar The Arch, zaterdag 9 mei, Nijdrop, Opwijk (+ afterparty met dj Wildhoney)

The Arch: bandcamp / Facebook

Xavier KRUTH
03/05/2026