Deadly Sins… het soloproject van C.VII, ook bekend als de helft van Wülf7. In de traditie van België als land waar EBM zijn grondvesten heeft. Oorspronkelijk ontstaan in 2015 onder de naam Noireclypse — weliswaar zeer bescheiden — maar door de komst van Wülf7 on hold gezet. Nu krijgt het project een vervolg onder de naam Deadly Sins. C.VII keert hiermee terug naar de gitzwarte kant van de underground.
En dat doet hij met verve. Met Mad Mind Of This World krijgen we negen songs en een aantal remixes voorgeschoteld. Waarom met verve? Wel: we krijgen een breed spectrum aan elektronische tracks voor de kiezen. Suffer begint bijzonder grotesk, om na een stevige minuut echt op gang te trekken. Donkere electro. Dreigend, getormenteerd. Je vóélt de “suffering”.
De voet gaat stevig op het gaspedaal bij Ghost. Een robuuste dark electro-track met een duidelijke EBM-zweem, al leggen de zalige synthpartijen er een bijna liefdevol melodisch deken overheen. Deze song staat als een huis. Niet toevallig ging hij ook door de handen van een andere gevestigde Belgische naam: Causenation, die een remix afleverde die hoekiger klinkt en de track een ander, maar evenzeer dansbaar elan geeft.
Stop! maakt verderop gebruik van gelijkaardige elementen, maar neigt meer naar darkwave. Maakt dat uit? Geen bal. Ook dit is een nummer dat moeiteloos op repeat kan blijven staan. De sombere ondertoon en vibe houden je er volledig bij.
Zoals al vermeld: diversiteit genoeg. Animals (Theriantropes) gaat nog een stap verder. Pure dark electro, met een duidelijke Hocico-vibe — en dat zeg ik met respect voor zowel de Mexicaan als voor C.VII. Dit nummer staat als een fort.
Voor wie twijfelt: But God Is Dead is dark ambient. Ook qua opbouw en sounddesign opnieuw van een heel andere orde. De synths krijgen hier vrij spel en gaan volledig los — groots en meeslepend. Master C.VII is in the house and kicks ass. Broken gaat dan weer meer richting downtempo en zorgt voor een rustiger moment op het album.
Dat rustpunt is welkom, want daarna knalt Bunker (Part II – Distress) door de speakers. Niet omdat het je omver blaast met tempo of brute beats, maar licht verteerbaar kan je het allerminst noemen. En net voor we bij de remixes belanden, dreunt Crash voorbij: tragere dark electro, waarbij de melodie als een zachte bries de track iets toegankelijker maakt — maar geen zorgen, de diepdonkere electro blijft stevig overeind.
Als extra krijgen we nog een aantal remixes, onder meer van Causenation. Voor mij is dat ook de enige van de vier die er echt uitspringt.
Conclusie: Belgian electro is (far from) dead. Deadly Sins wordt hier zonder twijfel toegevoegd aan de collectie.