CRYPTOCHROMA

CryptoChroma released their first record in 2020, but behind the project is actually someone who has been making music for decades: Jån Vinoelst. Vinoelst excels in electronic music ranging from electro to minimal wave, and also guarantees solid substance. On March 28, we are inviting CryptoChroma to a Dark Entries Night at the Kinky Star in Ghent, and that was a good opportunity to ask Vinoelst a few questions.

Hi Jan. We have the honor of welcoming you and CryptoChroma to the next Dark Entries Night. I’m taking a guess at the origins of the project, as I saw that your first release came out in June 2020. Did you also throw yourself back into music during the corona lockdown? If not, can you give us an idea of how CryptoChroma came into being?

Hi Xavier, first of all, thanks for the invitation — it feels great to be on the bill.

CryptoChroma didn’t actually originate during the lockdown, but that period did accelerate the project and sharpen it. Music has never really gone away for me. I have always continued working with sound, just not always under the same name or with the same focus.

What happened around 2020 was that everything suddenly came to a standstill. And in that silence, there was room to listen again — to what I wanted to create, but also to what lay beneath the surface. CryptoChroma grew out of that: as a kind of reorientation. Less compromise, more inwardness. It didn’t feel like a new beginning, but rather a continuation to finally find the right form.

Your first album ‘Numb’ seems heavily influenced by the pandemic to me. I suspect that songs like ‘Sleepparalysis’, ‘Anonimous Contagious’, and certainly ‘The Bat Of Wuhan’ refer directly to the pandemic. Is that correct?

That link is often made, and that is understandable, but it is not that straightforward.

The pandemic was in the air, literally and figuratively, and that tension inevitably crept into the music. But the songs on ‘Numb’ stem rather from a broader state of alienation and loss of control that had been present for some time.

Titles such as ‘Sleepparalysis’ or ‘Anonymous Contagious’ can be read in a pandemic context, but to me they are just as much about mental states — about invisible threat, about something that spreads without you being able to truly grasp it.

‘The Bat Of Wuhan’ is perhaps the most direct nod and was picked up worldwide. But even there, there is a certain distance. I tried to capture an atmosphere rather than document an event.

You also had a larger concept behind CryptoChroma right from the start. You said back then that you wanted to address themes such as fear, post-apocalypse, rejection, despair, and greed. Could you elaborate a bit on the concept you had in mind for CryptoChroma?

The concept of CryptoChroma was never intended as a fixed narrative, but rather as a kind of framework within which I can work.

What interests me are fields of tension: between control and surrender, between the individual and the system, between reality and perception. Themes such as fear, rejection, or profit-seeking are offshoots of this.

For me, the post-apocalypse is not an endpoint either, but rather a mental state. The idea that something is already over, while you are still in the middle of it.

CryptoChroma is therefore not a storyline in the classical sense, but a landscape, a place where those themes converge and where the listener can project their own interpretation.

Part of the concept is also behind the name CryptoChroma, named after a protein found in all of us. Can you explain that?

The name CryptoChroma indeed comes from cryptochromes, proteins that are involved in, among other things, our biological rhythm and our perception of light and time.

What intrigued me about this is that processes take place in our bodies that influence our behavior and feelings, without us being truly aware of them.

That link to time, rhythm, and a kind of internal clock aligns very strongly with how I experience music. Electronic music also has something cyclical, something repetitive, but at the same time shifting.

For me, CryptoChroma refers to those invisible layers — to what happens beneath the surface, both biologically and mentally.

For the second album ‘Ominous Clouds’, you were asked by Red Maze Records for a vinyl release. How did that come about? What do you think is the future of such physical releases?

It actually happened quite organically. Fernando Wax from Red Maze Records had picked up my work on Soundcloud and there was an immediate mutual feeling that it was a good fit, both musically and aesthetically.

To me, vinyl still feels like a very suitable medium for this kind of music. It has always been a dream to be able to release a real ‘record’ someday. It forces you to listen differently — slower, more consciously. It has that physical dimension that you don’t have with digital releases.

I don’t think vinyl will ever become the norm again, but it doesn’t have to. It has found its own place as something more conscious, something more tangible. And for projects like CryptoChroma, that just makes sense.

Was there also a deeper concept behind ‘Ominous Clouds’?

‘Ominous Clouds’ starts more from a sense of threat that is less concrete, but perhaps stronger precisely because of it.

Where ‘Numb’ felt more internal, ‘Ominous Clouds’ is slightly more externally focused. As if there is something hanging above you that you cannot name, but that is definitely present.

Those ‘clouds’ are not specific events, but rather an accumulation of signals — political, technological, social — that together create a certain tension.

It is less a story than an atmosphere that slowly builds.

You collaborated with various people on your two albums: Violet Candide from Mitra Mitra, Raya Schaduwjaagster from Dark Poem, and Leila Venus. You also say you are open to more collaborations. What is the value of such collaborations to you?

Collaborations are particularly interesting to me because they break things open. When you work alone, you inevitably build a certain framework. Someone else brings a different sensitivity into it, a different perspective.

With people like Violet Candide or Leila Venus, that also felt very natural. These aren’t forced collaborations, but rather encounters from which something grows. The track with Raya Schaduwjaagster is a remix of a track by For Greater Good for which she lent her voice. I view that more as a hybrid collaboration, although I would certainly like to make a new song with her someday.

These collaborations ensure that the project does not become too closed-off and that there is breathing room.

You’ve only just released a new single: ‘Rising Towers’. I get the feeling it’s about world politics, but these days I see more towers collapsing than rising. Can you tell us a bit more about the song?

‘Rising Towers’ can certainly be read in a geopolitical context, but again, I am trying to keep it a bit broader.

For me, it is about the growing egos and structures — systems that are being built, that represent power, but that are at the same time tragic and fragile.

The image of rising towers has something ambitious, almost utopian about it, but there is always a dark side to it as well. Growth and collapse are often closer together than we think.

Maybe the song is precisely about that tension — between construction and decay.

About ten years ago, we also had the pleasure of welcoming you to a Dark Entries Night. That was with Messier 39, a duo with Ludwika Jakubowska with whom you made a very beautiful EP. I see that you recorded another record under that name without Ludwika afterwards, but that the project stopped after that. May we know what happened?

Messier 39 was a very important chapter for me. There was strong musical chemistry with Ludwika, and that led to something that really had to exist at that moment. But as is sometimes the case, people evolve, and priorities shift.

The record I made after that under that name already felt different. More like a conclusion than a continuation. It was perhaps already the transition to CryptoChroma that was taking place.

It never really ‘stopped’ for a clear reason, it rather slowly faded out or worked itself out. And we were both okay with the silence that followed.

Is there anything to report about your other project Cape Sidereal? It was originally active in 2014-2015, and resurfaced with two releases in 2024.

Cape Sidereal is another facet of the same search. I regard this moniker as a space where experiments primarily took place in a quest for identity, sound, and theme.

It is perhaps slightly less explicitly dark, but still strongly focused on atmosphere. The releases in 2024 were new experiments that, in my opinion, were not suitable for CryptoChroma.

Incidentally, I don’t see it as a comeback, but rather as something that is always present, a weed that occasionally pops back up.

Some ideas fit better within CryptoChroma, others within Cape Sidereal. They are different angles of the same need to explore sound.

Dark Entries Night with CryptoChroma and Ahráyeph, Saturday, March 28, 2026, Kinky Star Ghent, free admission

New Wave Night with CryptoChroma, The Breath Of Life and The Garden Of The Lost, June 13, 2026, MOC Perron, Hamme

Listen on Bandcamp: Numb / Ominous Clouds

Xavier KRUTH
25/03/2026

CryptoChroma heeft zijn eerste plaat uitgegeven in 2020, maar eigenlijk schuilt achter het project iemand die al decennia muziek maakt: Jån Vinoelst. Vinoelst exceleert in elektronische muziek die varieert van electro tot minimal wave, en staat ook garant voor een stevige inhoud. Op 28 maart nodigen we CryptoChroma uit op een Dark Entries Night in de Gentse Kinky Star, en dat was een goede aanleiding om Vinoelst eens een paar vragen voor te leggen.

Dag Jan. We hebben de eer je met CryptoChroma te mogen verwelkomen op de volgende Dark Entries Night. Ik doe een gok over het ontstaan van het project, omdat ik zag dat je eerste uitgave in juni 2020 uitkwam. Heb je je ook terug op muziek gestort tijdens de coronalockdown? Zo niet, geef je ons een idee van hoe CryptoChroma ontstaan is?

Dag Xavier, eerst en vooral bedankt voor de uitnodiging — fijn gevoel dat ik op de affiche sta.

CryptoChroma is eigenlijk niet ontstaan tijdens de lockdown, maar die periode heeft het project wel versneld en scherper gesteld. Muziek is voor mij nooit echt weggeweest. Ik ben altijd blijven werken met klank, alleen niet altijd onder dezelfde naam of met dezelfde focus.

Wat er rond 2020 gebeurde, was dat alles plots stilviel. En in die stilte kwam er ruimte om opnieuw te luisteren — naar wat ik wou maken, maar ook naar wat er onder de oppervlakte zat. CryptoChroma is daaruit gegroeid: als een soort heroriëntatie. Minder compromis, meer innerlijkheid. Het voelde niet als een nieuw begin, eerder als een verderzetting om eindelijk de juiste vorm te vinden.

Je eerste plaat ‘Numb’ lijkt me erg beïnvloed door de pandemie. Ik vermoed dat nummers als ‘Sleepparalysis’, ‘Anonimous Contagious’ en zeker ‘The Bat Of Wuhan’ rechtstreeks naar de pandemie refereren. Klopt dat?

Die link wordt vaak gelegd, en dat is begrijpelijk, maar het is niet zo eenduidig.

De pandemie zat in de lucht, letterlijk en figuurlijk, en die spanning sloop onvermijdelijk binnen in de muziek. Maar de nummers op ‘Numb’ vertrekken eerder vanuit een bredere toestand van vervreemding en controleverlies die al langer aanwezig was.

Titels zoals ‘Sleepparalysis’ of ‘Anonymous Contagious’ kunnen gelezen worden in een pandemische context, maar ze gaan voor mij evenzeer over mentale toestanden — over onzichtbare dreiging, over iets dat zich verspreidt zonder dat je het echt kan vastgrijpen.

‘The Bat Of Wuhan’ is misschien de meest directe knipoog en werd wereldwijd opgepikt. Maar zelfs daar zit ook een zekere afstand in. Ik probeerde eerder een sfeer te capteren dan een gebeurtenis te documenteren.

Je had ook meteen een groter concept achter CryptoChroma. Je zei toen al dat je thema’s als angsten, post-apocalyps, afwijzing, wanhoop en winstbejag wilde aansnijden. Kun je wat dieper ingaan op het concept dat je voor CryptoChroma in gedachten had?

Het concept van CryptoChroma is nooit bedoeld geweest als een vast verhaal, maar eerder als een soort kader waarbinnen ik kan werken.

Wat mij interesseert zijn spanningsvelden: tussen controle en overgave, tussen individu en systeem, tussen realiteit en perceptie. Thema’s zoals angst, afwijzing of winstbejag zijn daar uitlopers van.

De post-apocalyps is voor mij ook geen eindpunt, maar eerder een mentale toestand. Het idee dat iets al voorbij is, terwijl je er nog middenin zit.

CryptoChroma is dus geen verhaallijn in klassieke zin, maar een landschap, een plek waar die thema’s samenkomen en waar de luisteraar zijn eigen interpretatie in kan projecteren.

Een deel van het concept zit ook achter de naam CryptoChroma, naar een proteïne die in ons allemaal zit. Kun je dat uitleggen?

De naam CryptoChroma komt inderdaad van cryptochromen, eiwitten die onder andere betrokken zijn bij ons biologisch ritme en onze perceptie van licht en tijd.

Wat mij daarin intrigeerde, is dat er in ons lichaam processen plaatsvinden die ons gedrag en gevoel beïnvloeden, zonder dat we ons daar echt bewust van zijn.

Die link naar tijd, ritme en een soort interne klok sluit heel sterk aan bij hoe ik muziek ervaar. Elektronische muziek heeft ook iets cyclisch, iets repetitiefs, maar tegelijk verschuivend.

CryptoChroma verwijst voor mij naar die onzichtbare lagen — naar wat er onder de oppervlakte gebeurt, zowel biologisch als mentaal.

Voor de tweede plaat ‘Ominous Clouds’ werd je door Red Maze Records gevraagd voor een vinyluitgave. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Wat is volgens jou de toekomst van dergelijke fysieke uitgaven?

Dat is eigenlijk vrij organisch gegaan. Fernando Wax van Red Maze Records had mijn werk opgepikt op Soundcloud en er was meteen een wederzijds gevoel dat het goed zat, zowel qua muziek als qua esthetiek.

Vinyl voelt voor mij nog altijd als een heel geschikt medium voor dit soort muziek. Het was steeds een droom om eens een echte ‘plaat’ uit te kunnen brengen. Het dwingt je om anders te luisteren — trager, bewuster. Er zit die fysieke dimensie in die je niet hebt met digitale releases.

Ik denk niet dat vinyl ooit terug de norm wordt, maar dat hoeft ook niet. Het heeft zijn eigen plaats gevonden als iets bewuster, iets tastbaarder. En voor projecten zoals CryptoChroma klopt dat gewoon.

Zat er ook een dieper concept achter ‘Ominous Clouds’?

‘Ominous Clouds’ vertrekt meer vanuit een gevoel van dreiging dat minder concreet is, maar misschien juist daardoor sterker.

Waar ‘Numb’ eerder intern aanvoelde, is ‘Ominous Clouds’ iets meer extern gericht. Alsof er iets boven je hangt dat je niet kunt benoemen, maar dat wel aanwezig is.

Die ‘wolken’ zijn geen specifieke gebeurtenissen, maar eerder een accumulatie van signalen — politiek, technologisch, sociaal — die samen een bepaalde spanning creëren.

Het is minder een verhaal dan een atmosfeer die zich langzaam opbouwt.

Je hebt op je twee platen ook met verschillende mensen samengewerkt: Violet Candide van Mitra Mitra, Raya Schaduwjaagster van Dark Poem en Leila Venus. Je zegt ook open te staan voor meer samenwerkingen. Wat is de waarde van dergelijke samenwerkingen voor jou?

Samenwerkingen zijn voor mij vooral interessant omdat ze iets openbreken. Wanneer je alleen werkt, bouw je onvermijdelijk een bepaald kader op. Iemand anders brengt daar een andere gevoeligheid in, een andere invalshoek.

Met mensen zoals Violet Candide of Leila Venus voelde dat ook heel natuurlijk aan. Het zijn geen geforceerde samenwerkingen, maar eerder ontmoetingen waar iets uit groeit. Het nummer met Raya Schaduwjaagster is een remix van een track van For Greater Good waar zij haar stem voor had geleend. Ik beschouw dat meer als een hybride samenwerking hoewel een ik met haar zeker wel eens een nieuw nummer zou willen maken.

Deze collabs zorgen ervoor dat het project niet te gesloten wordt, dat er ademruimte blijft.

Nog maar net heb je een nieuwe single uitgebracht: ‘Rising Towers’. Ik heb het gevoel dat het over de wereldpolitiek gaat, maar ik zie tegenwoordig meer torens instorten dan opstijgen. Kun je iets meer vertellen over het nummer?

‘Rising Towers’ kan zeker gelezen worden in een geopolitieke context, maar opnieuw probeer ik het iets breder te houden.

Voor mij gaat het over de groeiende ego’s en structuren — systemen die opgebouwd worden, die macht representeren, maar die tegelijk ook tragisch en fragiel zijn.

Het beeld van torens die oprijzen heeft iets ambitieus, bijna utopisch, maar er zit ook altijd een schaduwkant aan. Groei en instorting liggen vaak dichter bij elkaar dan we denken.

Misschien gaat het nummer net over dat spanningsveld — tussen opbouw en verval.

Een tiental jaren geleden mochten we je ook al ontvangen op een Dark Entries Night. Dat was toen met Messier 39, een duo met Ludwika Jakubowska waarmee je een erg mooie ep had gemaakt. Ik zie dat je daarna nog een plaat hebt opgenomen onder die naam zonder Ludwika, maar dat het project daarna gestopt is. Mogen we weten wat er gebeurd is?

Messier 39 was een heel belangrijk hoofdstuk voor mij. Met Ludwika was er een sterke muzikale chemie, en dat heeft geleid tot iets wat op dat moment ook echt moest bestaan. Maar zoals dat soms gaat, evolueren mensen, en verschuiven prioriteiten.

De plaat die ik daarna nog onder die naam heb gemaakt, voelde al anders. Meer als een afsluiting dan als een voortzetting. Het was wellicht reeds de transitie naar CryptoChroma die plaats vond.

Het is nooit echt ‘gestopt’ met een duidelijke reden, eerder langzaam uitgedoofd of uitgewerkt als je wilt. En de stilte die volgde, vonden we beiden oké.

Valt er ook nog iets te melden over Cape Sidereal? Dat was actief in de jaren 2014-2015, maar stak het hoofd terug boven met twee uitgaven in 2024.

Cape Sidereal is een ander facet van hetzelfde zoeken. Ik beschouw deze moniker als een ruimte waar vooral experimenten plaats vonden in een zoektocht naar identiteit, klank en thema.

Het is misschien iets minder expliciet donker, maar nog steeds sterk gericht op atmosfeer. De releases in 2024 waren nieuwe experimenten die naar mijn gevoel niet geschikt voor CryptoChroma.

Ik zie het overigens niet als een comeback, eerder als iets dat altijd aanwezig is, onkruid dat en af en toe terug bovenkomt.

Sommige ideeën passen beter binnen CryptoChroma, andere binnen Cape Sidereal. Het zijn verschillende invalshoeken van eenzelfde behoefte om klank te onderzoeken.

Dark Entries Night met CryptoChroma en Ahráyeph, zaterdag 28 maart 2026, Kinky Star Gent, gratis inkom

New Wave Night met CryptoChroma, The Breath Of Life en The Garden Of The Lost, 13 juni 2026, MOC Perron, Hamme

Beluister op Bandcamp: Numb / Ominous Clouds

Xavier KRUTH
25/03/2026