CRYSTAL CASTLES

EN

Bands that haunt you, Crystal Castles is one of them. Although two years ago, the Canadian electro band almost split up because of the departure of Alice Glass, Ethan Kath and Edith Frances strike back with Amnesty(I) which could well be one of this year’s best electronic CD’s.

Actually, you notice it on the cover. Four young girls on a swing, but there is something wrong with them. Their gaze pierces you, these are more the kind of kids you notice in horror films like The Omen. And so feels the music like: grim, compositions that make you uncomfortable, but so brilliant composed that they are addictive.

Amnesty (I) is one of the darkest albums of the year, you can hear that right away on the opener Femen on which a children's choir leads you the frightening dark world of Crystal Castles, a place in where every form of hope is strangled by lurid electronic sounds. The Canadians want respect, they want to carry their listeners to a dark place and they do not need a hit.

Sometimes you notice club sounds like on the sublime Frail or Char which comes close to Kavinsky, but it can also be dark ambient like Teach Her How To Unit. No hits on this album probably, even the single Sadist is one of the most experimental tracks from this album.

Crystal Castles sounds just like this new Crystal Castles always sounded (pounding beats and screaming vocals). Electronic sounds that storms your brain even if you do not know what to do with them. Concrete is danceable, but blessed with the Alec Empire sound, so it will be hysterical noise for most. That is also true, but of the sublime kind. Do no doubt, buy the new Crystal Castles.

Didier BECU
11/12/2016

---

NL

Bands die je achtervolgen, Crystal Castles is er zo een. Hoewel twee jaar geleden door het vertrek van Alice Glass de Canadese elektroband ten dode bleek opgeschreven, slaan Ethan Kath en Edith Frances met Amnesty(I) loeihard terug: een cd die op elektronicavlak wel eens de beste van dit jaar zou kunnen zijn.

Eigenlijk merk je het al bij de hoes. Een viertal meisjes zitten op een schommel, maar er is iets mis met hun. Hun blik doorboort je, dit zijn eerder kinderen die je in griezelfilms als The Omen aantreft. En zo voelt ook de muziek aan: akelig, composities waarvan je niet goed wordt, maar zo briljant dat ze verslavend worden.

Dat Amnesty (I) één van de donkerste cd’s van het jaar is geworden, hoor je meteen op de opener Femen waarin een kinderkoor je in de beangstigende, inktzwarte wereld van Crystal Castles binnenleidt, een plek waar iedere vorm van hoop wordt gewurgd door lugubere elektronische klanken.

De Canadezen willen respect, hun luisteraars naar een donkere plaats voeren. Een hit hebben ze niet nodig.
Soms duiken er wel clubgeluiden op zoals in het sublieme Frail of Char dat dicht aanleunt bij Kavinsky, maar het kan eveneens dark ambient worden zoals op Teach Her How To Unit. Geen kant-en-klare hitjes, ook niet de single Sadist die één van de meest experimentele tracks van deze plaat is.

Crystal Castles klinkt op deze nieuwe gewoon zoals Crystal Castles altijd klonk (beukende beats met schreeuwerige vocalen) zonder dat ze in herhaling vallen. Elektronische geluiden die je brein bestormen, ook al weet je niet meteen wat je er moet mee doen. Concrete is dansbaar, maar gezegend met de Alec Empire-stempel waardoor sommigen het op hysterische noise zullen houden. Dat is het ook, weliswaar van de sublieme soort. Niet twijfelen, de nieuwe Crystal Castles gewoon in huis halen.

Didier BECU
11/12/2016

---