XII

EN

This is the debut of John Carter's band. If this name sounds familiar, then it’s probably because he was a member of The Fields of the Nephilim during The Mourning Sun days. Then he played bass, guitar, keys and drums. With this in mind, that creates of course high expectations.

On In the Shadows he does the vocals and the bass, Shaun D. the guitars and Alex Martin the drums. But you notice that Carter is the reins of this project. It is an album full of gothic rock/metal. The timbre of Carter's voice is somewhat between McCoy and Wayne Hussey.

The opener is an instrumental opus No.XII that is atmospheric, but it soon gets a typical goth rock guitar sound. A very decent song.

You may already know Virtue as a video single, a song with nice guitar work and a razor-sharp rhythm section, an adrenaline rush of vengeance. On Ode To Mother they do something more quiet. It's not really a song, rather a statement, an interlude or something. Love Never Fades is having an atmosphere that is reminiscent to Island in a Stream by The Mission. More is a motherf ** ker of a song. Short, strong, raw and with a nice bass line in the middle piece.

The last song is The Ever Unfolding, a progrock like song that lasts almost ten minutes. An atmospheric guitar intro, an ominous bass and after two minutes the song starts with a riff in Led Zeppelin style. Great song.

35 minutes of solid gothic rock/metal. Not really surprising, but a good and decent (mini) album. For fans of The Fields of The Mission.

Wim GUILLEMYN
14/01/2015

---

NL

Dit is het debuut van John Carters band. Als er een belletje rinkelt bij het horen van deze naam, dan is dat waarschijnlijk omdat hij lid was van The Fields of the Nephilim in de periode van hun album The Mourning Sun. Daarop speelde hij maar liefst bas, gitaar, keys en drums. Vanuit deze gedachte schept dat natuurlijk verwachtingen. Maar maakt dit trio ze ook waar?

Op Moving in The Shadows neemt hij de vocals en de bas voor zijn rekening, Shaun D. de gitaren en Alex Martin de drums. Maar aan alles merk je dat het Carter is die de touwtjes in handen heeft in dit project.

Het is een album vol gothic rock/metal geworden. En dat ligt inderdaad ook in het verlengde van wat hij bij The Fields maakte. De klankkleur van Carters stem ligt wat tussen Mc Coy en Wayne Hussey. Er is veel aandacht besteed aan de drums.

Opener is de instrumental Opus No.XII, die sfeervol en mystiek is. Daarna schiet Before uit de startblokken met een typische gothrock gitaargeluid. De stuwende drum valt op, Carter kwijt zich behoorlijk van zijn taak als zanger op dit nummer. Een heel degelijke song.

Misschien ken je Virtue al dat reeds een tijdje als videosingle is verschenen, een nummer met mooi gitaarwerk en een messcherpe ritmesectie. Een adrenalinestoot van jewelste. Op Ode To Mother gaan ze de rustige toer op. Hierop heeft de zanger toch wat moeite om vocaal goed uit de verf te komen. Het is ook niet echt een song, eerder een statement, een intermezzo of iets dergelijks. Love It Never Fades is eveneens een rustige song die qua sfeer/opzet wat doet denken aan o.a. Island in a Stream van The Mission. Hier komt zijn stem beter tot haar recht.

More is een motherf**ker van een song. Kort, krachtig, rauw en met een mooie baslijn in het middenstukje. De zang is meer een grol, die we kennen uit de moderne metal.

Het laatste nummer is The Ever Unfolding, een progrockachtig nummer van bijna tien minuten. Een sfeervolle intro met de gitaar, een onheilspellende bas en na twee minuten komt de song op gang met een riff en ritme in Led Zeppelin-stijl. Prachtig nummer.

9 nummers waarvan je er een 6-tal echte songs kan noemen. De andere drie dragen bij tot de sfeer van het album. Alles goed voor 35 minuten degelijke gothic rock/metal. Het had zeker nog wat meer mogen zijn. Niet echt verrassend, maar wel een goed en degelijk (mini) album. Voor liefhebbers van The Fields of The Mission.

Wim GUILLEMYN
14/01/2015

---