GROUND NERO

EN

Some births take time. The countdown; hopeful waiting for a first cry as a sign of new life. But then when a a little one sees the light of day... well, that's the story of... Ground Nero's new album, 'Blood Never Sleeps'. The album had been around for a while digitally, and is now coming out physically. After 'Divergence', it took a while to endure, until British vocalist Mark Sayle joined the troops following previous vocalist Guy who regretfully left the band.

The basic ingredients remain the same: solidly rocking Gothic Rock, with a solid flurry of Darkwave.

The opening track is immediately a lingering Goth Rock song of the kind they may continue to make for me, An economical melody, stealthy and harmless, and yet there is menace emanating from it. Sayle's voice is made for the genre. So in that regard, a more than worthy vocalist following Gwijde.

As an appetizer we already got, at the good three years the full album was in the making, 'Promise'. A danceable piece of jet-black-granite Goth Rock.

On yet another outstanding album, it is difficult (and perhaps dangerous) to highlight standouts. 'A Void' is a lot wittier in its guitar and drum work and pounds solidly.

But equally modest sounding and rather Darkwave-like tunes like 'Vendetta' slide in smoothly. I myself am briefly tempted to take a dance step, shuffling along in the late summer sun as I write this. 'Dead World' follows on seamlessly. As does 'At Dawn'. Which seems to escape from underground and deep dungeons as a penetrating, intoxicating scent.
Album after album, Ground Nero remains true to their typical sound, but without the problem that other bands sometimes get into: that it becomes boring. That is not the case with Ground Nero. The songs stand without a doubt.

The album closes with 'Stars'. A song dedicated to Sofie Taeymans, who as a result of cancer had to exchange the temporary earth for the eternal on January 11, 2023. Sofie, a psychologist, but also a creative, humorous, committed and always smiling appearance was not to be missed at any party and performance or festival from the Goth scene. It is a great tribute, and immediately one of the catchiest, darkest and most loaded songs Ground Nero ever made.

Sofie has not been forgotten, and this song will be one that will echo endlessly from many speakers.

That Belgian Goth Rock deserves its place is something Ground Nero adds to with this album. A more than worthy, deeply dark successor to 'Divergence'.

Jurgen BRAECKEVELT
11/09/2024

---

NL

Sommige bevallingen vragen tijd. Het aftellen, hoopvol wachten op een eerste kreet als teken van nieuw leven. Maar als dan een wolk van een kleintje het daglicht ziet… Wel, it’s the story of… het nieuwe album van Ground Nero, ‘Blood Never Sleeps’. Het album was er al een eind digitaal, en komt nu ook fysiek uit. Na Divergence was het even verduren, tot de Britse zanger Mark Sayle de troepen vervoegde nadat de vorige zanger Gwijde met spijt de band verliet.

De basisingrediënten blijven dezelfde: stevig rockende gothic rock, met een stevige vlaag darkwave.

Het openingsnummer is meteen een slepende gothrocksong van het soort waarvan ze er voor mij eindeloos mogen maken. Een zuinige melodie, sluipend en ongevaarlijk, en toch gaat er dreiging van uit. Sayle’s stem is voor het genre gemaakt. Dus wat dat betreft een meer dan waardige vocalist in navolging van Gwijde.

Als voorafje kregen we reeds, op de goed drie jaar dat het volledige album in wording was, Promise. Een dansbaar stukje gitzwart-granieten gothrock.

Bij een alweer uitmuntend album is het moeilijk (en misschien gevaarlijk) om uitschieters te highlighten. A Void is een stuk snediger in het gitaar- en drumwerk en beukt stevig.

Maar evenzeer ietwat bescheidener klinkende en eerder darkwave-achtige deuntjes als Vendetta schuiven vlot binnen. Ik laat me zelf even verleiden om voortschuifelend in de late nazomerzon op het moment dat ik dit neerpen, even een danspasje ten tonele te brengen. Dead World sluit daar naadloos op aan. Alsook At Dawn. Dat als indringende, bedwelmende geur uit ondergrondse en diepe kerkers lijkt te ontsnappen.
Album na album blijft Ground Nero trouw aan de hun typerende sound, maar zonder het akkefietje waar andere bands al eens in verzeilen: dat het saai en eenheidsworst wordt. Wel dat is wat bij Ground Nero niét het geval is. De songs staan zonder twijfel.

Het album sluit af met Stars. Een song opgedragen aan Sofie Taeymans, die ten gevolge van kanker op 11 januari 2023 het tijdelijke aardse voor het eeuwige moest ruilen. Sofie, een psychologe, maar ook een creatieve, humoristische, begane en immer lachende verschijning was op geen enkel feestje en optreden of festival uit de gothscène weg te slaan. Het is een geweldige hommage, en meteen één van de meest pakkende, donkere en beladen songs die Ground Nero ooit maakte.

Sofie is niét vergeten, en deze song zal er één zijn die vele honderdduizenden malen uit heel vele boxen zal weerklinken.

Dat de Belgische gothrock zijn plek verdient, daar doet Ground Nero met dit album alweer een schepje bovenop. Een meer dan waardige, diepdonkere opvolger van Divergence.

Jurgen BRAECKEVELT
11/09/2024

---