PSYCLON NINE

EN

Nero Bellum and his crew. You’re either into it or you’re not. I was into it back when they were mainly making electronic harsh and industrial. Then they rediscovered guitars, and to my ears, it often started to sound like more of the same. Hard and destructive all the way through—and sure, I can definitely handle that. But the melody, the kind the synths used to bring alongside the guitars, faded too much into the background. More pure metal alongside the industrial metal. I'm curious to hear what the gentlemen have achieved on their new album And Then Oblivion, which was released on March 21st via Metropolis Records.

We know Psyclon Nine can be sweet, almost timidly dark, but just as easily blisteringly cruel. And at times, you have no idea which way the industrial wind is blowing. Well, I needed a few listens to really take this album in and wrap my head around it.

Opening gently... is it a choice? A misdirection? A stretching of expectations? Anyway, Devils Work opens with ominous chimes. The kind that would serve a good horror movie well. Then come deep synths and Nero mumbling his way through. It even has drum ‘n bass vibes. Guitars fight to grab the spotlight. And they win, because on I Choose Violence they get to take the lead. Alongside a drum ‘n bass beat clearly rooted in techno, layered with an industrial topcoat by the guitars. Here too, Nero mutters his lines as if he's a character from some Harry Potter-style fantasy film.

But that’s just foreplay for… Shoot To Kill, which announces itself like an old-school EBM track: bassline. Naked. Raw. Until the drums and Nero's signature heavily distorted vocals—and equally distorted guitars—take over. In the background, a sweeping synth line. This is industrial metal that's hard and danceable at the same time. Which is, after all, one of Nero’s trademarks. Alongside the screaming, we also get a deep, growling metal voice to crank things up even more.

CRWLNG FRM CNT TCSKT takes it up another notch. This is solid industrial metal where everything sounds in harmony. Crushingly heavy across the board. The tempo changes provide some breathing room, but really they’re just excuses to endure this pounding sledgehammer of a track. And just when I think I’ve heard the heaviest the album has to offer… foolish hope. Locust Of Everything is an exuberant song. Here Psyclon Nine… well, “exuberant”—it’s just pure black metal, the kind Norwegian bands love to wallow in. Synths disappear, while guitars and drums go on such a rampage that you’re forcibly subjected to all the world’s doom. Whereas I sometimes “checked out” during earlier albums, this one grabs me by the musical throat. I’ve rarely felt them this intensely. Thankfully, there’s a little mercy in Evil Speaks. The tempo is dialed way back, and we get a danceable pure electro track, with some sampled guitars peeking in around the corner.

Say Your Prayers is once again a bombastic song, almost an epic tale. Electro elements and sounds wander back and forth. Alternating double (or even triple) bass drums add weight to the foundation. A majestic track.

Après Toi Le Déluge is a piece of classical, soundscape-like music that could easily be used for a spa playlist… Yep, Psyclon Nine gives us that too.

Taxidermy brings us to the end of the album. A goth rock song where Nero doesn’t scream, but sings. A voice reminiscent of Sopor Aeternus emerges. And still, danger lurks just around the corner.

Well… all in all, a varied album. Where I had somewhat lost touch with the band, I gladly hitch my wagon back to them with this one. And I solemnly vow to attend and look forward to their show at Amphi 2025. Amen!

Jurgen BRAECKEVELT
17/04/2025

---

NL

Nero Bellum en de zijnen. Je hebt het ervoor of niet. Ik had het ervoor toen ze nog vooral elektronische harsh en industrial maakten. Toen herontdekten ze de gitaren en klonk het in mijn oren vaak als éénheidsworst. Hard en verwoestend over de hele lijn en ja hoor... dat kan ik gerust hebben. Maar de melodie die ook de synths naast de gitaren lieten horen, verdween wat te veel naar de achtergrond. Meer pure metal naast de industrial metal. Benieuwd wat de heren nu hebben gepresteerd op hun nieuwe album And Then Oblivion dat op 21 maart verscheen bij Metropolis Records.

We weten dat Psyclon Nine lieflijk, bijna bedeesd donker kan zijn, maar evenzeer verschroeiend wreed kan uithalen. En dat je bijwijlen niet meer weet van waar de industrial wind waait. Wel ik had bij dit album een paar luisterbeurten nodig om het allemaal te bevatten en op een rijtje te krijgen.

Rustig openen... is het een keuze? Is het om te misleiden? Om de verwachtingen te stretchen? Anyway Devils Work opent met onheilspellend klokkenspel. De betere horrorfilm zou hierbij gebaat kunnen zijn. Vervolgens diepe synths en Nero die er wat doorheen neuzelt. Het heeft zelfs drum ‘n bass vibes. Gitaren vechten om even een moment te mogen pakken. En ze winnen het gevecht, want bij I Choose Violence mogen ze een hoofdrol opnemen. Naast een alweer uit techno komende typische drum'n bass beat, die dan wel een industrieel bovenlead krijgt aangemeten door de gitaren. Ook hier neuzelt Nero er wat doorheen alsof hij een personage is uit een Harry Potter-achtige fantasy film.

Het is echter alleen maar voorspel voor...Shoot To Kill, dat zich aandient als een old school EBM-song: baslijn. Naakt. Ruw. Tot de drums en Nero's typerende zwaar overstuurde stem en dito gitaren de zaak overnemen. Op de achtergrond een breed uitgesponnen synthlijn. Dat is de industrial metal die hard en dansbaar terzelfdertijd is. Wat toch ook het handelsmerk is van het heerschap. Naast Nero's geschreeuw krijgen we ook nog een diepe grunt-metalstem die de zaak nog wat komt opvijzelen.

CRWLNG FRM CNT TCSKT doet er nog een schepje bovenop. De stevige industrial metal waarbij alles in harmonie klinkt. Verlammend hard over de gehele lijn. De tempowissels geven lucht, maar zijn maar een excuus om deze snoeiharde mokerslag van een song te verduren. En als ik denk dat ik het hardste van dit album heb gehad.. ijdele hoop. Locust Of Everything is een exuberant nummer. Hier dweept Psyclon Nine.. enfin.. dwepen, het is gewoon black metal waar vele Noorse bands zich graag in onderdompelen. Synths buiten beeld, gitaren en drums die zo keet schoppen dat je willens nillens onderworpen wordt aan alle onheil ter wereld. Waar ik som bij vorige albums van 'afhaakte' grijpt me nu oprecht bij de muzikale strot. Zo hard heb ik ze nog maar zelden gevoeld. Gelukkig nog een béétje medelijden met Evil Speaks. De versnelling wordt sterk teruggeschakeld en we krijgen een dansbare pure electro song, waar wat gesampelde gitaren achteraan om het hoekje komen kijken.
Say Your Prayers is dan weer een bombastische song, bijna een episch verhaal. Electro, geluiden wandelen heen en weer. Afwisselend dubbele (driedubbele) basdrums die het fundament wat verstevigen. Magistrale song.
Après Toi Le Déluge is een stukje klassiek, soundscape, die zelfs dienst zou kunnen doen als song bij wellnessen.. Jawel, ook dat gunt Psyclon Nine ons.

Taxidermy brengt ons naar het einde van het album. Een gothrocksong, waarbij Nero niet schreeuwt maar zingt. Waar je een Sopor Aeternus-achtige stem in ontwaart. Waar ook het onheil nog steeds vervaarlijk om de hoek loert.

Wel.. alles bij elkaar een gevarieerd album. Waar ik wat was afgehaakt, hang ik bij dit album graag mijn karretje terug aan de band. En beloof ik plechtig op Amphi 2025 de show te gaan bekijken én uit te zien. Amen!

Jurgen BRAECKEVELT
17/04/2025

---