RAZORLINE

EN

Italy seems to be a good breeding ground for post punk - and goth rock - strength. Razorline is a solo project from 'Nico', which started in 2015. The man has a history in electronic music but is returning to his first love: the guitar. Razorline is a journey through nostalgic feelings and sounds from his past but written with a modern touch.

We get a completely instrumental and almost mourning song sounding opening song. It starts off very intimate only to burst open halfway through the song with nice guitars, albeit cautiously and very obedient. A warm-up for the guitars that really get overheated in Overtime and they are not alone: a heavily tackled bass rumbles along. A nice gothrock song. Apparently the instrument got too overheated because in Occhi they can rest a bit more. Another more subdued, instrumental song with calmer guitar work. Only the bass rumbles on unapproachable.
We go into fifth gear with Skinsex, another instrumental song, but witty, varied, and full of typical guitar riffs. After the starter comes the main course with The Box. Solid drumming and great guitars knit with a shoegaze melody throughout the song. Afterwards you feel the chill pour over you with Winter Night. We get gothrock, where the synths sing along with the guitars. The last song on Razorline is Screamers. The same style as the previous song with a very deep voice.

What becomes very clear in this seven-song debut Razorline is the sincere love for the guitar. The man mastered this (but also other instruments) perfectly. We get a nice cocktail of shoegaze, gothrock and more epic sounding instrumental songs. For lovers of guitar work this is a great album. Just lean back in a rocking chair with a glass of wine. Enjoy, just enjoy....

Jurgen BRAECKEVELT
29/01/2017

---

NL

Italië lijkt een goede voedingsbodem te zijn voor postpunk- en gothrock-geweld. Razorline is een solo-project van 'Nico', gestart in 2015. De man heeft een verleden in elektronische muziek, maar keerde terug naar zijn eerste grote liefde: de gitaar. Het album is een verhaal doorheen een stuk nostalgie, maar dan in een modern jasje.

We krijgen een als volledig instrumentale en als treurlied klinkende openingssong. Die vangt heel intiem en innemend aan, om dan halfweg een eerste maal omarmd te worden door gitaren. Zij het omzichtig en heel braaf. Een warming-up voor de gitaren die onder stoom staan bij Overtime. En ze staan niet alleen, een zwaar aangepakte basgitaar dendert mee. Een mooie gothrocksong. Blijkbaar geraakte het instrument oververhit, want het wordt rust gegund in Occhi. Weer een meer ingetogen, instrumentale song, met zuinig gitaarwerk. Enkel de bas dendert ongenaakbaar verder.

We gaan weer naar vijfde versnelling met Skinsex. Opnieuw instrumentaal, maar snedig, gevarieerd, typisch gitaarwerk en leuke riffs. En na het voorgerecht volgt het hoofdgerecht met The Box. Stevig drumwerk, zalige gitaren die een shoegaze-melodie doorheen het nummer breien. Naderhand voel je de kilte over je uitstorten met Winter Night. We krijgen weer zalige gothrock, waar een synth-melodie een samenzang met de gitaren uitvoert. Het laatste nummer van dit album is Screamers. Eenzelfde stijl als het vorige nummer, met een heel diep gaande stem.

uit dit zeven nummers tellende debuut Razorline spreekt de oprechte (voor)liefde voor de gitaar. De man beheerst dit (maar ook de andere instrumenten) perfect. We krijgen een mooie cocktail van shoegaze, gothrock en meer episch klinkende instrumentale songs. Voor de liefhebbers van ingetogen gitaarwerk een aanrader, voor de oprechte muziekliefhebber ééntje om zeker eens te beluisteren, achteroverleunend in een schommelstoel met een glaasje wijn. Genieten, zonder meer.

Jurgen BRAECKEVELT
29/01/2017

---