tempobet yeni adresi

EN NL
like this concert review

08/12/2016 :  - Dubhfest, Poperinge, 05.11.2016

Dubhfest, Poperinge, 05.11.2016

Concert
08/12/2016

EN

On Saturday, November 5, the peaceful Poperinge shook to its foundations, not as a result of a war commemoration, but b ecause of the Dubhfestival: a guarantee for a mixture of wave-gothic and metal in all possible forms and combinations. The line up: Here Be Flames, Whispering Sons, Der Klinke, Near Earth Orbit, Doganov, Freak Angel and Merciful Nuns. As a result, the Dubhfestival always draws audience of all stripes. The following is a review of the various concerts, collected by reporters Jurgen Braeckevelt, Wim Gullemyn and Ruben Saey.

The Dutch duo Here Be Flames (Marcus Bodine on vocals and bass, Dani Rogosic on guitar) opened this festival. Playing early in the afternoon is not always a gift, but the duo filled the hall with solid epicrock and attracted the attention of the audience. The sound is determined by pre-set synths and drums. Not surprising when you know that Marcus has also composed music for games, which you can hear in the music that often takes you to a virtual world.Despite the fact that there are only two people on stage, a lot is happening. Singer Marcus drapes his clean vocals with confidence and a certain charisma over the electronic soundscapes, while master guitarist Dani complements in an excellent way with a very creative guitar sound and really brilliant solos. The set ranged from epic and dreamy to relentlessly hard. In 2014 Marcus played in Poperinge with his band Deadcell. To refresh the memory, Here Be Flames played its version of the Deadcell hit Unchained. Those who came on time for this first concert were rewarded with a very solid set of two very passionate musicians. The ice was broken, the festival was well started.

setlist : Forever - Queen of lies - I am a mountain - I cry - Unchained (Deadcell) - The heart way - Babalon - Waiting for the day - Dog of war - A thousand names.
(Ruben Saey)

Whispering Sons won Humo's Rock Rally 2016. Since then, they have played numerous gigs across the county, & abroad. On stage this young band is a through sensation, full of professionalism, bringing us some marvelous post-punk / coldwave. Singer Fenne has an enourmous intensity, not in the least by her special low & cold voice. Her performance varies from modest to almost demonic. Since they only released one album, the setlist was rather predictable, although they also treated us with two new songs from their upcoming 7” : Performance en Strange Identities. The uptempo track Midlife already made some people dance (despite the early hour) And their classic Wall was only played at the end of the set. A minor downside was the P.A., bass tones were often too harsh & hiding the beautiful melodies from the compositions of Wispering Sons.

Setlist : Shadows - Midlife - Never here - Performance - Skin - White noise - Strange identies - Wall - Insights.
(Ruben Saey)

Another Belgian Band, Der Klinke, really was in the mood, and so was the audience. Der Klinke already released 3 albums to create a very divers setlist. They started with Las Fabricas, that could move the audience, despite the problems with the P.A. system, which lasted 3 songs long. However, the audience was already dancing through this opener & also through the next song, Our Dance In Darkness. They also played some new material as a foretast for the upcoming album in 2017. My Frozen Heart is a quiet and dark track with some post-punk elements as well as a bit of darkwave. To my great delight, they also played Joy Division's She's Lost Control. And ofcourse, their classic, The Doll, was played as well as The Facts Of Life, Perfectly Dead and closing song Where It Ends. And let's hope that it doesn't end... With the excepts of the new album, we already know wit doesn’t end, and with a marvelous gig like today. You could see, hear & feel the band enjoying their selves during this marvelous gig !

Setlist: Las Fabricas, Our Dance In Darkness, My Frozen Heart, The Second Sun, She's Lost Control, The Doll, In Flames, Someone Who Smiles, Cold Water, Facts Of Life, Perfectly Dead, Liars, Where it Ends.
(Jürgen Braeckevelt)

The partnership between Artaud Seth (Merciful Nuns) and Ashley Davour (Whispers in the Shadow) is called NEO. The band brought a science fiction-like apocalypse alive at Dubhfest, a triptych with a story in which humanity receives an audio message from the future, showing the end of all life on earth as a result of an implosion of the sun. therefore the music sounded haunting and cinematic. The music was supported by a large background screen and three smaller screens and appropriate visuals. Because Artaud is a perfectionist, everything was worked out in detail: elegant sound, lighting and visuals. The show started in a strong way with Trans Neptunian Objects and Planet X. Songs from the past three albums were played: Them, Ignition Started, The Architects... What else can I tell you? A floating Ashley on guitar alongside a static Artaud on bass. Everything sounded very good and the only form of criticism is that a lot of music was on tape which reduce the live effect a lot. For the rest it was a fine performance and a nice transition between Der Klinke and Doganov.

The setlist: intro, Trans Neptunian Object, Abandoned World, The Architects, The Warning, Observing The Sun,Them, Jupiter Ignition, Kepler 1676, Earth Research, Ignition Started.
(Wim Guillemyn)

The Limburg trio Doganov opened the festival in 2014 and I remember being impressed. Apparently the organisation of Dubhfest was impressed too because the band got a better place in the line up. Late last year, Doganov released the debut album Conducting Chaos. With a mix of very danceable electro and metal, the result was a very energetic set. After a short soundcheck, the band started rather quietly with What's the Case With You, while the second song Mad pulled out all the stops. The public was whipped by cutting guitars, pounding beats and the convincing vocals of singer Carl. The pace was held and the public enjoyed the very hard dance party. Doganov sounded like a ruthless steamroller, whipped up by the enthusiasm of the public.The lall went completely crazy when the Front 242 cover Headhunter popped out of the speakers. Half way the set, singer Carl was given a moment of rest during the instrumental FIZ... then the band went full speed ahead again.. Carl repeated several times how he likes to play on Dubhfest. It is fantastic to see how the band has grown and has become a well-oiled machine. The set ended with Endear You from the EP Something Dark to Dance. And yes, this set was surely dark to dance to. Afterwards, I saw a lot of sweaty people, gasping for breath, disappearing into the bar or standing outside to cool off. Doganov deserved its place in the line up and the expectations of the new album were very well fullfilled.

Setlist : What’s the case with you - Made to the sane - Blood and rain - Phoenix - I am the dark - History - Headhunter (Front 242 cover) - The ghost pt. 2 - FIZ (instrumental) - Conducting chaos - Sun - A call upon the underworld - Eyes only - Lady Grimm - Endear you.
(Ruben Saey)

And then it was time for some electronic, industrial metal from Estland. Freakangel had the difficult task to perform after the marvelous gig of Doganov. Personally, I didn’t knew this band prior to the line-up of Dubhfest, so I prepared myself via the social media and I really liked what I heard.

Freakangel is a very energetic ensemble, and after the intro Used was played. While listening to the studio material, I really liked the combination of electronics and guitar, but live, I experiences it more as a hardcore band, rather than a industrial/electronic metal band. The audience must have felt the same since the reactions were very moderate. The Ones To Fall was more quiet, but the following song, A Dozen New Scars, the overwhelming sound of metal guitars was restored. In combination with the too loud P.A., this was really too much for me, and it was clear that the audience was not convinced. After Porcelain Doll, A Product Of Hate, The Book Of Violence and Parasite the band played one encore: My Darling Bullet.

Setlist: Intro, Used, The Ones To Fall, A Dozen New Scars, Insight, The Last White Dance, Porcelain Doll, A Product Of Hate, The Book Of Violence, Parasite, My Darling Bullet.
(Jürgen Braeckevelt)

The Merciful Nuns ended the festival. Unfortunately, part of the audience did not stay for this gothic rockers and that is a shame because the band did a good job. Patrick Bloos, dressed in a dark robe with cape like a high priest, initiated the show with a kind of exorcism ritual. Those who are unfamiliar with the ideas behind the act probably frowned the eyebrows or watched the act with increasing amazement. Then it was time for the men and women of The Merciful Nuns with a big sound and a well thought-out light show and visuals. Artaud seemed to be enjoying himself and was quite open to the public. Dystopia and Allseeing Eye (from the latest album Thelema VIII) were the start of an energetic setlist. A lot of tracks from the later albums Closing and The Exosphere were played. As a bonus we heard the sublime The Passing Bell and Thelema. There was no handclapping and no deafening sound because the music is too dark and too serious for such frivolities. The audience enjoyed it.

Setlist: Dystopia, Allseeing Eye, Karma Inn, Body of Light, Genesis Revealed, Exopshere, Black Body/ Ultraviolet, Supernovae, Occvltation, Speed of Light, The Maelstrom, Passing Bell, Thelema.
(Wim Guillemyn)


08/12/2016


NL

Op zaterdag 5 november daverde het anders zo vredige Poperinge nog eens op zijn grondvesten. Deze keer niet door één of andere oorlogsherdenking, maar door het Dubhfestival in Cultuurcentrum De Kouter. Dubhfest staat al jaren garant voor een mengeling van wave-gothic en metal in alle mogelijke vormen en mengvormen. Ook deze keer was gekozen voor een fijne mix van al die genres met de volgende line-up: Here Be Flames - Whispering Sons - Der Klinke - Near Earth Orbit - Doganov - Freakangel en Merciful Nuns. Om die redenen trekt het Dubhfestival ook telkens publiek aan van allerlei pluimage. Hieronder volgt een bespreking van de verschillende concerten, voor u verzameld door reporters Jurgen Braeckevelt, Wim Guillemyn en Ruben Saey.

Het Nederlande duo Marcus Bodine (zang en bas) en Dani Rogosic (gitaar), samen Here Be Flames, mochten dit festival openen. Een festival openen zo vroeg in de namiddag is niet altijd een geschenk. Het publiek loopt nog maar met mondjesmaat binnen en is nog niet meteen gefocust. Het komt er dus op aan als band meteen die aandacht te trekken en het publiek tot bij het podium te krijgen. Ik moet zeggen dat deze band dat ook deed. Met z'n tweeën vulden ze de zaal met stevige epicrock. De sound van deze band wordt voor een groot deel bepaald door voorgeprogrameerde synths en drums. Niet zo verwonderlijk als je weet dat Marcus ook muziek voor games componeert. Dat hoor je ook in de muziek, die brengt je vaak naar een virtuele wereld. Ondanks het feit dat er maar twee mensen op het podium stonden was er veel te beleven. Zanger Marcus drapeert zijn cleane vocals met veel zelfvertrouwen en een zeker charisma over de elektronische soundscapes, terwijl meester gitarist Dani ze op een voortreffelijke wijze aanvult met zijn heel creatief gitaarspel en echt geniale solo's. De set varieerde van episch en dromerig tot meedogenloos hard. Voor wie er in 2014 bij was op dit Dubhfest festival, was frontman Marcus alvast geen onbekende. Toen stond hij er met zijn band Deadcell. Om het geheugen op te frissen werd de Here Be Flames-versie van de Deadcell-hit Unchained gespeeld. Het aanwezige publiek kon dit alles wel appreciëren en de zaal vulde zich geleidelijk aan. Wie de moeite genomen heeft om voor de eerste band op tijd te komen, heeft een heel degelijke set van twee heel gedreven muzikanten gezien. Het ijs was gebroken, het festival was alvast heel goed gestart.

De setlist was deze : Forever - Queen of lies - I am a mountain - I cry - Unchained (Deadcell) - The heart way - Babalon - Waiting for the day - Dog of war - A thousand names.
(Ruben Saey)

Whispering Sons nog voorstellen is bijna beledigend. Deze band won Humo's Rock Rally 2016 en heeft sindsdien tientallen concerten gespeeld, gespreid over het hele land. Deze jonge Limburgs Wave-sensatie stond al lang voor ze de Rock Rally won geprogrammeerd voor deze editie van Dubhfest. Meteen een sterke eigenschap van deze organisatie met een neus voor goeie bands die jonge beginnende muzikanten een kans geeft. Dubhfest kon toen niet weten waar Whispering Sons vandaag zou staan. Het is voor mij steeds een beetje wennen als die toch vrij jonge gasten en frontvrouw het podium opkomen. Nog zo jong en al zo'n profesionalisme, het verbaast me telkens. Tijdens de soundcheck maakte de band een wat gelaten indruk, maar geen spoor van nervositeit te bespeuren. Eens het concert gestart was merk je pas echt hoe gefocust deze band is. De muziek zweeft ergens tussen post-punk en coldwave wat meteen in schril contrast staat tot de voorgangers. Van bij het eerste nummer maakte ook het publiek de klik en werd de zaal gevuld met een onvervalste Wave-sfeer. De band speelde alsof hij dat al jaren doet en bracht ook zangeres Fenne in de juiste stemming. Van bij het begin van het concert zag je hoe Fenne zich volledig door het momentum liet vatten en zich compleet in de muziek verloor. Zelden zo'n inleving gezien. Ze sluit zich op in haar eigen wereld en het is alsof de muzikanten stuk voor stuk en keer voor keer die code van haar slot weten te kraken en song na song het beest in haar bevrijden. Er waren mensen in het publiek voor wie dit de eerste kennismaking met deze band was en dat was te merken aan de reacties, om te beginnen als Fenne begon te zingen. Geef toe, haar stemgeluid is heel bijzonder, heel diep en vooral heel cold. Niet meteen het stemgeluid dat je haar zou toeschrijven en dat was voor sommigen in het publiek wel een verrassing. Ook de manier waarop ze als frontvrouw de hele zaal bespeelde, van heel ingetogen en statisch en dan in een flits naar explosief of bijna demonisch. Op die manier word je door de muziek meegezogen en blijf je als gevolg van de dynamiek op het spektakel gefocust. Omdat deze jonge band nog maar één album heeft uitgebracht was de setlist vrij voorspelbaar. Toch mochten we even kennismaken met een aantal nieuwe songs zoals Performance en Strange Identities, van de nieuwe 7" die op 25 november verschijnt. De uptempotrack Midlife zorgde voor de eerste voorzichtige danspassen van de middag. Daarbij zou het niet blijven. Wall werd tot bijna op het einde van de set bewaard. Wel met het verwachte resultaat. Het publiek hapte meteen toe en liet zich volledig opslorpen door deze nu al klassieke song. Ondanks het donkere geluid slaagt deze band er telkens in zijn energie op het publiek over te brengen. Her en der worden vergelijkingen gemaakt met al dan niet vergane eightieswave-iconen. Een beetje oneerbiedig vind ik, hier en daar kan je wel wat elementen erkennen, maar dit is echt een hedendaagse wave-band die zijn stempel drukt. Als ik een minpuntje mag noemen met betrekking tot de P.A.: de bassen zaten vaak veel te diep waardoor een soort monotoon gebrom ontstond en de melodieuze baslijnen, ook typisch voor deze band vaak niet te horen waren. Beetje jammer, maar toch was dit een heel fijn concert dat het publiek in de juiste stemming bracht voor het vervolg van dit festival.

De setlist zag er als volgt uit : Shadows - Midlife - Never here - Performance - Skin - White noise - Strange identies - Wall - Insights.
(Ruben Saey)


Tijd voor nog wat Belgische wave. Der Klinke had er zin in, dat was voor het optreden al te merken aan de brede glimlach van de vrij ontspannen frontman Chesko. Het publiek bleek er ook zin in te hebben, want na Whispering Sons bleef het trouw op post. Het gezelschap heeft intussen drie full albums en heeft dus materiaal om uit te putten. Benieuwd welke keuze werd gemaakt. De opener van de set was Las Fabricas, meteen goed voor beweging in het publiek, ware het niet dat de PA even niet mee wilde, wat trouwens een song of drie zou duren. De klankmannen hielden trouwens van veel decibels die niet steeds de ten gehore gebrachte muziek ten goede kwam. Het zorgde gelukkig niét voor een valse start, want de band had er heel veel zin in. Gezien het publiek al vrolijk heupwiegend bewoog, volgde Our Dance In Darkness. Chesko bewoog in zijn geheel eigen stijl over het podium, zichtbaar genietend. Het publiek kreeg ook nieuw materiaal te horen, een voorproefje van het album dat er in 2017 aankomt. My Frozen Heart is een wat rustigere donkere track met wat post-punkelementen en een vleugje darkwave. In ieder geval laat het ons al watertanden naar het nieuwe album. Chesko gebruikt ook de donkerdere regionen van zijn stem en gaat vrij diep. De gitaren schreeuwden en schreiden, de bas klonk weemoedig met een subtiele synthpartij en innemend drumwerk. Uw dienaar was blij dat de band ook Joy Division's She's Lost Control speelde. The Doll, waarbij een gedrocht van een pop ons vanop het videoscherm aankeek, kon niet ontbreken. Later in de set hoorden we ook nog The Facts Of Life, Perfectly Dead en als afsluiter Where It Ends. And let's hope that it doesn't end... Gezien de voorsmaakjes voor het nieuwe album, zijn we gerustgesteld. It doesn't end. En dat is zeker niet nodig. De band staat er, de songs ook, dat de klank even niet mee wilden was een akkefietje in een voor de rest stevige show, waarbij de gitaren naar mijn mening iets steviger klonken. Je voelde dat alle bandleden genoten, er was samenhang, spelplezier... Dit is nu persoonlijk: ik geniet als ik zoiets zie. Er staat een band en er staan een muzikanten die 'zomaar' iets samen doen. Een geslaagde passage, dat is zeker!

Setlist: Las Fabricas, Our Dance In Darkness, My Frozen Heart, The Second Sun, She's Lost Control, The Doll, In Flames, Someone Who Smiles, Cold Water, Facts Of Life, Perfectly Dead, Liars, Where it Ends.
(Jürgen Braeckevelt)

Het samenwerkingsverband tussen Artaud Seth (Merciful Nuns) en Ashley Davour (Whispers in the Shadow) heet NEO en mocht z'n sciencefiction- achtige apocalyps live komen brengen. De heren hebben een drieluik gemaakt met een verhaallijn waarin de mensheid een audioboodschap vanuit de toekomst ontvangt die het einde van alle leven op aarde voorspelt, veroorzaakt door een implosie van de zon. De muziek is daardoor beklemmend en filmisch. Benieuwd hoe dat live klinkt. Een groot achtergrondscreen en drie kleinere schermen op het podium ondersteunen de muziek met gepaste visuals. Zoals velen weten is Artaud een perfectionist en is alles tot in de puntjes verzorgd: piekfijn geluid, piekfijne belichting en visuals. Er werd sterk gestart met Trans Neptunian Objects en Planet X. We hoorden tracks uit de drie albums, o.a. Them, Ignition Started, The Architects… Wat valt op? Een zweverige Ashley op gitaar naast een statische Artaud op bas. Artauds podiumaanpak neemt je mee op een soort van ruimtetrip en dat lukt aardig. Alles klonk heel goed en de enige vorm van kritiek is dat heel veel op band stond wat het live-effect een beetje wegdrukte. Voor de rest een fijn, wat klinisch optreden en een mooie overgang tussen Der Klinke en Doganov.

De setlist: intro, Trans Neptunian Object, Abandoned World, The Architects, The Warning, Observing The Sun,Them, Jupiter Ignition, Kepler 1676, Earth Research, Ignition Started.
(Wim Guillemyn)

Tijd voor wat elektronische industrial metal uit Estland. Freakangel had de taak om na de géweldige show van Doganov beter te doen. Een niet geringe opdracht voor het 4-koppige gezelschap dat vol goede moed aan de show begon. Ik kende de band als dusdanig niet en had via de sociale media één en ander opgezocht en bekeken, kwestie van te weten wat ik mocht verwachten. En het klonk OK, dus de verwachtingen werden al een beetje ingelost.

Dat de band een energiek clubje is, werd al snel duidelijk. Gitarist Art ramde erop los, bassist Tanel raasde over het podium alsof er Spaanse pepers in zijn kont zaten, vocalist D Darling schreeuwde in de microfoon alsof zijn leven ervan afhing. Na de intro hoorden we Used, meteen rechttoe rechtaan. Het (voor mij) leuke aan de muziek is de elektronica waar het gitaargeweld overheen gaat als stroop op een pannenkoek. Live had ik helaas het gevoel naar een hardcoreband te kijken en te luisteren, eerder dan naar een industrialmetalband met een elektronische ondertoon. De reactie van het publiek was eerder aan de lauwe kant. The Ones To Fall was iets rustiger, maar what's in a name?, waarna de toorn des duivels (en wat te denken van het T-shirt van D Darling waarop stond: Keep calm and worship Satan) weer ontstak met A Dozen New Scars. Hoewel de song rustig start, trekt hij in de refreinen steenhard van leer. Maar de reactie van het publiek bleef het gehele optreden lang vrij lauw. Het gitaargeweld overheerste naar mijn smaak iets te veel en in combinatiie met alweer een wall of té luide sound, werd een deel van het het optreden tenietgedaan. Jammer voor de band én het publiek. Na Porcelain Doll, A Product Of Hate, The Book Of Violence en Parasite zat de set erop. De band bedankte de zaal in nog één bisnummer: My Darling Bullet.

Wat we met zekerheid kunnen zeggen: het klinkt energiek, hard, stevig en de bandleden hebben de tijd van hun leven op het podium. Wat we van deze show niet konden zeggen is dat het publiek mee was. Ik had ook iets meer de fijne combinatie van elektro in de sound terug willen horen. De gitaren klonken oorverdovend hard waarbij de rest in het niets verdween én de veel te luide PA gaf mij na een kwartier het gevoel dat dit een hardcore-optreden was van een band harde vegans die keet willen schoppen. En daar is niets op tegen, behalve als je een elektro/industrial band op het podium verwacht.

Setlist: Intro, Used, The Ones To Fall, A Dozen New Scars, Insight, The Last White Dance, Porcelain Doll, A Product Of Hate, The Book Of Violence, Parasite, My Darling Bullet.
(Jürgen Braeckevelt)

Near Earth Orbit maakte een mooie brug tussen het voorgaande wave-luik van deze affiche en het iets zwaardere geschut. Dat iets zwaarders kwam van het Limburgse trio Doganov. Deze band opende het festival in 2014 en heeft toen alvast op mij een grote indruk gemaakt. Blijkbaar ook bij de organisatie van Dubhfest, want deze keer stond hij op een heel wat hogere plaats op de affiche. Eind vorig jaar verscheen het eerste echte album Conducting Chaos. De mix van heel dansbare elektro en metal staat garant voor een heel energieke set. Redenen genoeg om dit eens van naderbij te bekijken. Na een korte soundcheck startte de band vrij rustig met What’s the Case with You. Dit was volgens mij meer om de fijnafstelling van het geluid in orde te krijgen, want vanaf de tweede track Mad to the Sane werden meteen alle registers opengetrokken. Het publiek werd gegeseld door snijdend gitaarwerk, beukende beats en de overtuigende vocalen van zanger Carl. Het was af en toe ook een gesel voor de mannen van de techniek, die het af en toe heel moeilijk kregen om de juiste balans aan te houden. Het tempo werd lekker strak gehouden en het publiek genoot duidelijk van dit snoeiharde dansfeestje. Doganov trok als een nietsontziende pletwals door zijn set, opgezweept door het enthousiasme van het publiek. Het was dan ook te verwachten dat de zaal volledig uit zijn dak ging toen de Front 242-cover Headhunter uit de boxen knalde. Halfweg de set was er voor zanger Carl een rustmomentje via het instrumentale FIZ. Even op adem komen, wat bijtanken… om er dan weer met volle kracht tegenaan te gaan. Carl herhaalde meermaals hoe graag hij op Dubhfest kwam spelen, dat was zo al in 2014 en dat is nu niet anders. Het was fantastisch om te zien hoe de groep in die tussentijd gegroeid is en als een echt goed geoliede machine z'n set afwerkte. De set eindigde met Endear You, waarmee Doganov eerder al z'n stempel drukte (terug te vinden op de ep Something Dark to Dance). Dit was wel degelijk something dark to dance to. De track zal na het razend tempo van deze set ook voor het publiek wel en een adempauze geweest zijn. Ik zag veel bezwete en naar adem happende toeschouwers na afloop naar de bar trekken of wat verkoeling zoeken buiten. Doganov heeft meer dan bewezen dat het zijn hogere plaats in de line-up wel degelijk verdient en heeft alle verwachtingen van het nieuwe album meer dan ingelost.

Setlist : What’s the case with you - Made to the sane - Blood and rain - Phoenix - I am the dark - History - Headhunter (Front 242-cover) - The ghost pt. 2 - FIZ (instrumental) - Conducting chaos - Sun - A call upon the underworld - Eyes only - Lady Grimm - Endear you.
(Ruben Saey)

The Merciful Nuns mochten het festival afsluiten. Helaas was een deel van het publiek niet gebleven voor deze gothic rockers. Wie er niet meer was kunnen we alleen maar ongelijk geven, want de Merciful Nuns kweet zich bijzonder goed van zijn taak als afsluiter. Als intro deed Patrick Bloos, in een donker kleed met cape, als hogepriester een soort van bezweringsritueel om The Nuns in te leiden. Wie niet zo thuis is in het gedachtengoed, zal waarschijnlijk zijn wenkbrauwen even hebben gefronst of geamuseerd toegekeken. Het laatste optreden van de dag begont met een groots geluid, een goed uitgekiende lichtshow en dito visuals. Artaud leek zich te amuseren. Dystopia en Allseeing Eye (Uit het recentste album Thelema VIII) openden een energieke setlist. Voorts kwamen vooral ook tracks uit de recentere albumsaan bod zoals Closing en The Exosphere. Als toegift kregen we nog de sublieme tracks The Passing Bell en Thelema. Het publiek in de handjes laten klappen of het plat spelen deed The Merciful Nuns niet, daar is de muziek iets te donker en te serieus voor, denk ik, maar de band bracht een prachtig uitgebalanceerd set die de fans liet genieten. Dat is toch vooral de bedoeling.

Setlist: Dystopia, Allseeing Eye, Karma Inn, Body of Light, Genesis Revealed, Exopshere, Black Body/ Ultraviolet, Supernovae, Occvltation, Speed of Light, The Maelstrom, Passing Bell, Thelema.
(Wim Guillemyn)


08/12/2016


Music reviews

18
06
ASTRASONIC
Passengers
15
06
NEGANT
No !
13
06
VOGON POETRY
Life, The Universe and Everything
24
05
HA:PEOPLE 355
One Bear, Two Bicycles And One Xylophone
15
05
FERAL BODY
Chain Ritual
14
05
ORNAMENTI D'ORO
Mater Tenebrarum

NEWSLETTER

Subscribe to our weekly newsletter.

NEWS

18
06
Ryan Murphy’s new show POSE is a trip back to the 1980s - glamorous and electrifying!
17
06
'The Boys In The Band' - A modern and inspiring story with long-standing roots!
10
06
Shakespeare meets Hollywood: 'A Midsummer Night's Dream' reloaded!
02
06
International premiere of 'Locating Silver Lake' at Edinburgh Film Fest this month!
28
05
Peter Murphy & David J celebrate 40 years of Bauhaus at W-Fest!
28
05
British alternative rock outfit, Shriekback, will release new album ‘Why Anything? Why This?’ on 25th May!

Concert reviews

24
05
LES NÉGRESSES VERTES
Live at De Casino, Sint-Niklaas - Belgium - 05.05.2018
19
04
SCORPIONS
Live at Vorst Nationaal - Belgium - 04.04.2018
19
03
FEVER RAY
Live @ AB - Brussels - 15.03.2018
14
03
DER KLINKE - STORY OFF
De Kelk, Brugge - 9 maart 2018
12
03
DISTORTED RETROSPECT
Distorted Retrospect - 6th March 2018 - Charlottesville, VA (USA)
11
03
ERASURE
Erasure “World Be Gone” 2018 tour: Guildford performance at G Live on 20 February, UK

GET A COPY OF OUR MAGAZINE
SEND TO YOUR HOME

INTERVIEWS

21
06
DANIEL B / PROTHESE
‘I Don’t Want To Be Confined In A Genre That Creates Expectations And Borders’
15
06
THE LIVELONG JUNE
OUR AIM WAS TO PRODUCE SOMETHING THAT SOUNDED LIKE NOTHING ELSE THAT WE LISTENED TO
04
06
LEAETHER STRIP
‘MY BIGGEST HERO IS ALAN WILDER’
31
05
PARADOX OBSCUR
EVERY NEW ALBUM IS GETTING CLOSER TO THE FUTURE…
29
05
FIRST AID 4 SOULS
Composing Songs Begins By Reading A Lot Of Books

PHOTOS

19
06
ONRUST
Trouwfe(e)st #2, JH Wommel, Wommelgem, Belgium
19
06
TRAUM'ER LEBEN
Trouwfe(e)st #2, JH Wommel, Wommelgem, Belgium
19
06
ANEMONE TUBE
Trouwfe(e)st #2, JH Wommel, Wommelgem, Belgium
19
06
DEAD MAN'S HILL
Trouwfe(e)st #2, JH Wommel, Wommelgem, Belgium
19
06
URZON FEAT. ORRYELLE
Trouwfe(e)st #2, JH Wommel, Wommelgem, Belgium
10
06
VV303
Judgement Fest. Landgraaf
10
06
STRUGGLER
Judgement Fest. Landgraaf

ADVERTISE
IN PEEK-A-BOO

VIDEO CLIPS

21
06
KONTRAVOID
Silent Visions
20
06
RED LORRY YELLOW LORRY
Talk About The Weather
19
06
THE SOUND
Winning
18
06
DIE ANTWOORD
I FINK U FREEKY
17
06
JUNO REACTOR
Let's Turn On
16
06
GOLDFRAPP
Ocean Feat. Dave Gahan
15
06
THE KVB
Never Enough