CAVERNA DELLE ROSE

EN

The Orphic Hymns. They were already discussed in my previous review of ‘Music for certain rituals’ (AimA & The Illusion of Silence). They are a collection of poems from the late Hellenistic period and are situated around the mystery cult of Orphism. A movement that went against the Christian faith. Adherents lived ascetically in order to gain a better life after death through physical and spiritual purity. The core of 'Elysian Chants' are seven Orphic Hymns, each dedicated to various deities or natural elements.

Caverna Delle Rose is the name for the collaboration between AimA Lichtblau (Les Jumeaux Discordants, Allerseelen), Evor Ameisie (NRTHGTE, DDeM Label, Camerata Mediolanense) and Diego Cinquegrana. The band finds its inspiration in magical rituals and performance practices dating from ancient times to the present. They balance between (anthropological) research and (musical) reinterpretation. Their common interest in ancient or primitive cultures results in 'Elysian Chants', the collective's first album.

The cover artwork of the record shows a strong image: the penetrating 'look' of an old black mask against a contrasting white background, half veiled by a dark red veil. Intriguing, just like the opener 'To Dionysius'. The figure Dionysus or Bacchus is the deity of viticulture, fertility, theater and music, but also of ritual madness and ecstasy. The latter can clearly be heard on this more than six minutes lasting trip full of compelling rhythms and mysterious voices. It is one elongated Dionysian and particularly rousing evocation.

'To Night' brings back the calm by mixing nocturnal sounds of nature with a tranquil soundscape. Caverna Delle Rose seems to attach great importance to creating the right atmosphere and with results. Annamaria Bernadette Cristian's e-cello gives the song that extra glow and mystery again. That elusiveness is also expressed through the male backing vocals and the ancient Greek lyrics that are given a voice by AimA. This is one of two poems to be recited in full, along with 'To the West Wind'.

In the next hymn, the nemesis Erinyes or Furies are discussed. These underworld creatures were supposed to chase and torment criminals. 'To the Furies' is propelled by a brisk marching pace (referring to the chasing?) and enchanting vocals ("Terrific virgins, who forever dwell. Endu'd with various forms, in deepest hell"). The e-cello as an extra voice also proves to be an added value here.

As an extra track, in addition to the hymns, there is 'Hyle, The Chant of Creation' which divides the album nicely in two. It is an instrumental and dark intermezzo that evolves on what we previous already heard.

In the second part there is 'To the Fates'. Besides nemesis, there are also Fates or the Moira. They determine the destiny of life, both of men and of gods. “Whose life 'tis yours in darkness to conceal. To sense impervious, in a purple veil” I read in the English translation by Thomas Taylor from 1792. Do I find a link there with the image of the cover? In addition to AimA's recitation in the first part of the song, the Italian poet and translator of Ancient Greek Angelo Tonelli also brings a few verses as a wise voice from the distant past.

The last hymn is one in praise of Zephyrus, the personification of the West wind. 'To the West Wind' is a somewhat soaring ending and is reminiscent of the musical idiom of Ataraxia. It forms a quiet climax after the dark atmospheres of the previous hymns.

As a concept and first album by Caverna Delle Rose, 'Elysian Chants' is certainly a success and deserves full focus when listening, preferably at high volume and in twilight atmosphere.

The album will be issued in a limited edition of 300 CDs and 300 LPs (various colors).

https://www.slaughterinart.com

https://cavernadellerose.com

Tom PLOVIE
16/12/2021

---

NL

De Orfische Hymnen. Ze kwamen al aan bod in mijn recensie van ‘Music for certain rituals’ (AimA & The Illusion of Silence). Ze zijn een collectie van gedichten uit de laat-Hellenistische periode en situeren zich rond de mysteriecultus van het Orfisme. Deze stroming ging in tegen het christelijke geloof. Aanhangers leefden ascetisch om door lichamelijke en geestelijke reinheid een beter leven na de dood te verwerven. De kern van ‘Elysian Chants’ zijn zeven Orfische Hymnen, telkens opgedragen aan diverse godheden of natuurelementen.

Caverna Delle Rose is de naam voor de samenwerking tussen AimA Lichtblau (Les Jumeaux Discordants, Allerseelen), Evor Ameisie (NRTHGTE, DDeM Label, Camerata Mediolanense) en Diego Cinquegrana. De groep vindt inspiratie in magische rituelen en uitvoeringspraktijken daterend van de oudheid tot heden. Ze balanceren tussen (anthropologisch) onderzoek en (muzikale) herinterpretatie. Hun gemeenschappelijke interesse in oude of primitieve culturen resulteert in ‘Elysian Chants’, het eerste album van dit collectief.

De cover van de plaat toont een sterk beeld: de indringende ‘blik’ van een oud zwart masker tegen een contrasterende witte achtergrond, half verhuld met een donkerrode voile. Intrigerend, net zoals de opener ‘To Dionysius’. Dionysus of Bacchus is de god van wijnbouw, vruchtbaarheid, theater en muziek maar ook van rituele waanzin en extase. Dat laatste is duidelijk te horen op deze ruim zes minuten durende trip vol dwingende ritmes en mysterieuse stemmen. Het is één langgerekte dionysische en bijzonder opzwepende evocatie.

‘To Night’ brengt de kalmte terug door nachtelijke natuurgeluiden te vermengen met een rustige soundscape. Het scheppen van de juiste sfeer, daar lijkt Caverna Delle Rose veel belang aan te hechten en mét resultaat. De e-cello van Annamaria Bernadette Cristian geeft het nummer extra gloed en opnieuw mysterie. Dat onvatbare komt ook tot uiting via de mannelijke backing vocals en de Oudgriekse teksten die door AimA een stem krijgen. Dit is één van de twee gedichten die volledig voorgedragen worden, tezamen met ‘To the West Wind’.

In de volgende hymne komen de wraakgodinnen, Erinyen of Furiën aan bod. Deze wezens uit de onderwereld moesten misdadigers achtervolgen en kwellen. ‘To the Furies’ wordt voortgedreven door een flink marstempo (verwijzend naar het achtervolgen?) en bezwerende zang (“Terrific virgins, who forever dwell. Endu’d with various forms, in deepest hell”). De e-cello als extra stem bewijst ook hierop een meerwaarde te zijn.

Als extra nummer, naast de hymnen, is er ‘Hyle, The Chant of Creation’ dat het album mooi in twee opdeelt. Het is een instrumentaal en donker intermezzo dat voortbouwt op hetgeen reeds te horen was.

In het tweede deel is er ‘To the Fates’. Naast wraakgodinnen zijn er ook schikgodinnen of Moira. Zij bepalen het levenslot, zowel van mensen als van goden. “Whose life ‘tis your’s in darkness to conceal. To sense impervious, in a purple veil” lees ik in de Engelse vertaling van Thomas Taylor uit 1792. Vind ik daar een link met het beeld van de hoes? Naast de reciterende voordracht van AimA in het eerste deel van het lied, brengt de Italiaanse dichter en vertaler van Oudgrieks Angelo Tonelli ook nog enkele verzen als een wijze stem uit het verre verleden.

De laatste hymne is er één ter ere van Zephyrus, de personificatie van de westenwind. ‘To the West Wind’ is een ietwat zweverig slot en doet denken aan het muzikaal idioom van Ataraxia. Zij vormt een rustig orgelpunt na de duistere sferen van de voorgaande hymnen.

Als concept en eerste album van Caverna Delle Rose is ‘Elysian Chants’ zeker geslaagd en verdient het de volle focus tijdens het beluisteren, liefst op hoog volume en bij weinig licht.

Het album is uitgegeven in een gelimiteerde oplage van 300 cd’s en 300 langspeelplaten (diverse kleuren).

https://www.slaughterinart.com
https://cavernadellerose.com

Tom PLOVIE
16/12/2021

---

---