CHRIS WATSON & MARCUS DAVIDSON

EN

Cross-Pollination is an experimental album that contains two compositions based on the combination of electronics and the sounds of insects, which were sampled especially for these recordings.

I have to think immediately of The Insect Musicians, the masterpiece by Graeme Revell from the eighties, where this Master himself sampled tons of insect sounds to create a melancholic experimental masterpiece. Would these men make a similar treatment?

The first composition is "Midnight at the Oasis". Chris Watson creates a quiet 28 minutes long symbiosis of diverse sounds he recorded during one night in the Kalahari Desert. During a night because the insects there are most active at that moment. This piece is a beautiful, quiet sound collage where you can daydream, thinking about the many strange sounds that those insects create. I must say there’s a resemblance with Revell's masterpiece from the eighties.

Despite the beauty of this composition, it is especially the second piece,"The Bee Symphony" that tempts me a lot. Chris Watson & Mark Davidson work together to create a harmonious balance between electronics, bee sounds and a (human) choir. The interplay of vocals and samples of bees intensifies as the 20 minutes long song progresses. The intense threat currently posed by the song does make me think of some compositions by Wendy Carlos & Rachel Elkind (though they are structurally different, the same intense threat is created, compare for example, with the intro of Kubrick's The Shining).

The intensity of this composition requires you just to listen. When I listen to this music, I almost automatic stop reading, stop writing, stop cooking or any activity. This bee symphony absorbs my attention in a rarely seen manner. It is a true gem that I often will listen to.

Ward DE PRINS
13/06/2011

---

NL

Cross-Pollination (kruisbestuiving) is een experimenteel plaatje dat 2 composities bevat die gebaseerd zijn op de combinatie van electronica en de geluiden van insecten, die speciaal voor deze opnames gesampled werden.

Ik moet onmiddellijk denken aan The Insect Musicians, het meesterwerkje uit de jaren tachtig van Graeme Revell, waarvoor ook deze Meester zelf massa’s geluiden samplede om deze vervolgens tot een bevreemdend melancholisch experimenteel meesterwerk te verwerken. Zouden deze heren een soortgelijke behandeling doorvoeren?

De eerste compositie is “Midnight at the Oasis”. Chris Watson creëert een 28 minuten lang rustig samenspel van diverse geluiden die hij opnam gedurende een nacht in de Kalahari woestijn. Tijdens een nacht vermits de insecten aldaar dan het meest actief zijn. Het geheel is een mooie, rustige geluidscollage waarbij je kan wegdromen, nadenkend over de zovele vreemde insectengeluiden die de revue passeren. Het sluit in die gelijkenis dan ook aan bij Revell’s meesterwerkje uit de jaren tachtig.

Ondank de mooiheid van deze eerste compositie is het vooral de tweede, “The Bee Symphony” die mij ontzettend kan bekoren. Hierbij werken Chris Watson & Marcus Davidson samen om een harmonieus geheel te creëren tussen elektronica, bijengeluiden en een (menselijk) koor. Het samenspel van koor en de samples van bijen intensifieert naarmate het 20 minuten lange nummer vordert. De intense dreiging die op dat moment van het nummer uitgaat doet met denken aan sommige composities van Wendy Carlos & Rachel Elkind (ook al hebben deze structureel niets gemeen, de intense dreiging is dezelfde, vergelijk bijvoorbeeld met de intro van Kubrick’s The Shining).

De intensiteit van deze compositie verplicht je gewoon te luisteren. Wanneer ik deze muziek opzet stop ik haast in een automatisme met lezen, schrijven, koken of eender welke activiteit. Deze bijensymfonie slorpt je aandacht op zelden vertoonde wijze op. Het is een ware parel die ik nog vaak zal opzetten.

Ward DE PRINS
13/06/2011

---