DOWNPILOT

EN

After four years there is suddenly a new album by artist Paul Hiraga. He got his inspiration from a painting by his father, a mountain that he often painted as a child when he was staying in a Japanese American internment camp in the Nevada desert during the war. An interesting point.

But what does that mean for the music? The album sounds dreamy and nostalgic, and does not immediately have something to do with the war. The voice reminds me a bit of Joost Zwegers of the Belgian band Novastar. The album has some slide guitars, with a style that is a mix of indie and singer songwriter.

Opener Radio Ghost is a kind of swinging tune and nice to start with. Then we get some weaker songs. Hallowed Ground has an ambient guitar, but also a sensitive voice and it is to me by far the best song of the album. Also Chutes, Ladders can tempt me, just like Paper Sons. The Collector seems a bit like an unfinished song, while Suzanne is a nice tune to finish with.

It is difficult to give a score to this record, but the album is definitely worth a listen. I can definitely recommend Hallowed Ground, but They Kind of Shine from 2009 is simply his best work to date.

Wim GUILLEMYN
22/09/2015

---

NL

Na vier jaar verschijnt er opeens een nieuwe plaat van de in Seattle wonende, artiest Paul Hiraga. Hij haalde zijn inspiratie uit een schilderij van zijn vader, die een berg schilderde die hij als kind dikwijls had getekend toen hij tijdens de oorlog in een Japans-Amerikaans interneringskamp in de Nevada woestijn verbleef. Een interessant uitgangspunt.

Maar wat betekent dat nu voor de muziek? Om te beginnen klinkt het album dromerig en nostalgisch en doet dus niet meteen aan de oorlog denken. De stem doet mij een beetje aan Joost Zwegers van Novastar denken. Het album heeft veel stemmige slidegitaarstukjes, met als stijl een mix van indie en singer songwriter.

Opener Radio Ghost heeft wel wat swing en is een fijn nummer om mee te beginnen. Daarna krijgen we enkele songs die mijn aandacht wat doen verslappen. Hallowed Ground heeft ook een stemmige gitaar, maar ook een gevoelige stem en is voor mij verreweg de beste song op het album. Ook Chutes, Ladders dat met een piano start kan mij bekoren, net als Paper Sons. The Collector lijkt mij een onafgewerkte song, terwijl Suzanne mooi is om mee af te sluiten.

Het is moeilijk om punten te geven aan deze plaat, maar ze blijft de moeite waard. Ik kan zeker Hallowed Ground aanbevelen, maar They Kind of Shine uit 2009 is toch zijn beste werk tot nu toe.

Wim GUILLEMYN
22/09/2015

---