THE CHILLS

EN

How many bands from New Zealand do you know? No, Crowded House, Ladyhawke and (if you can remember them) Mi-Sex are excluded! Of course music connoisseurs will scream with a loud voice that they know Flying Nun Records, the label that was the flagship of the New Zealand indie scene during 15 years. One of the "superstars" on this label was The Chills. Albums like Brave Words, Submarine Bells and the compilation Kaleidoscope World belong in every self-respecting record collection. After nineteen years of silence, the band returns with a brand new album: Silver Bullets.

The intro of Father Time barely lasts half a minute and almost sounds sacred: bells and a Gregorian chant. But no worries, soon Warm Waveform brings back the pop sound of The Chills as you have known it for decades! The guitars sound melancholic, just think of what The Church did on Starfish or The Chameleons on Strange Times: simply beautiful!

Even if Martin Philipps had many dark days (heroin, antidepressants and infected with hepatitis C), this musician still has a patent on writing cheerful guitar pop songs. The title track Silver Bullets sounds as merry as the wonderful classic Heavenly Pop Hit.

Underwater Wasteland is delicious melancholic pop, and suddenly those two decades of absence disappear. The band gives the United States a huge slap in the angry up-tempo song American Says Hello.

Pyramid/When The Poor Can Reach The Moon is a schizophrenic track: on the one hand it is chamois sweet, on the other hand it sounds pissed. I Can Not Help You is a typical Chills-song, it has the characteristics of 60's garage rock, but it sounds very modern and above all timeless.

The slow track Tomboy includes a wonderful children's choir. Molten Gold is a touching end of a great album by a band we missed a lot. Nineteen years is an eternity, especially in Chills-terms!

Didier BECU
26/01/2016

---

NL

Hoeveel bands uit Nieuw-Zeeland ken je? Neen, Crowded House, Ladyhawke en (mocht je je ze nog herinneren) Mi-Sex tellen niet mee! Muziekkenners hebben natuurlijk altijd een streepje voor, en met luide stem zullen zij dan ook Flying Nun Records bulderen, het label dat bijna 15 jaar lang het uithangbord was van de Nieuw-Zeelandse indiescène. Eén van de “supersterren” op dit label was The Chills. Albums als Brave Words, Submarine Bells en de compilatie Kaleidoscope World horen thuis in ieder zichzelf respecterende platenkast. Na negentien jaar stilte is er nu plots hun laatste (Sunburnt) een splinternieuwe: Silver Bullets!

De intro van Father Time die amper een half minuutje duurt, is bijna sacraal: klokkengelui en Gregoriaanse gezang. Maar geen nood, met Warm Waveform knalt het geluid van The Chills uit de speakers zoals je het al decennia kent! De gitaartjes klinken heerlijk melancholisch. Denk aan wat The Church op Starfish deed of The Chameleons op Strange Times: gewoonweg prachtig!

Ook al kende zanger Martin Philipps heel wat donkere dagen (heroïnegebruik, antidepressiva en op de koop toe een hepatitis C-besmetting), heeft deze muzikant toch een patent op het schrijven van vrolijke gitaarpopnummers. Zo klinkt de titeltrack Silver Bullets even vrolijk als de klassieker Heavenly Pop Hit.

Underwater Wasteland is heerlijke melancholische pop waardoor de twee decennia afwezigheid in een mum van tijd zijn vergeten. In American Says Hello ontbindt de band al zijn duivels, een nijdige uptemposong die de Verenigde Staten een flinke veeg uit de pan geeft.

Pyramid/When The Poor Can Reach The Moon is een schizofreen nummer: enerzijds is het zeemzoet, anderzijds klinkt het pisnijdig. I Can’t Help You is een typisch Chills-nummer, het bezit wel wat de kenmerken van 60s-garagerock, maar het klinkt tegelijkertijd uiterst modern,en vooral tijdloos.

Het rustige nummer Tomboy heeft op het einde een prachtig kinderkoor. Molten Gold is een ontroerende afsluiter van een prima plaat van een band die we net iets te lang hebben gemist, negentien jaar is in Chills-termen een eeuwigheid!

Didier BECU
26/01/2016

---