MICHAEL IDEHALL

EN

The Swedish centipede Michael Idehall is a composer, sound artist, painter, writer and he worked for radio and theater. He recorded and released some EPs and three albums, including the album The House of Flames (2015) on the American label The Ajna Offensive. We listened to Deep Code Sol, the album that was released in 2014 on the Ant-Zen label. It contains 18 (!) tracks.

Michael Idehall makes noise and dark Industrial, though we should add that his repetitive compositions often sound quite good and that they are more accessible than you think at first hearing. Tusked sounds very noisy and hectic, with deep growling drones, abrasive synths and electro noise, while the machine-like drones in Omphalos are accompanied by a deep and nether voice à la Rammstein. Slow Spiral initially sounds very different, with buzzing synths, dark electro beats and the same ghostly voice in the background, over time supplemented by humming drones that create a dreamy and otherworldly atmosphere. Lucifer continues at the same pace, but it is quieter, and the buzzing synths and drones, in combination with metallic percussion, sound like an invitation for a cozy chat with the devil.

Beast Mask gets whistling drones and what appear to be humming voices, with occasionally some noise underneath, repetitive and undefined, while in Feline the voice sounds like Peter Hammill's, but Idehall rather prefers monotony and does not use guitars or drums. Noisy drones take the lead in Spider Woman, in which the metallic and slightly distorted male voice declaims the vocals: the soundtrack for a bizarre science fiction movie. We are halfway through when Tusked reappears, a wild carousel of buzzing synths, drones and electro noise with the vocals as an echo in the background. Horsemen begins with the cautious sound of distorted strings and noise, and then floats upon merely repetitive noise that sounds like the gallop of rusty metal horses through an apocalyptic landscape, with an equally rusty voice in the background. Perhaps the best track so far. In The Language of the Birds, the minimalist and repetitive electronic sound suggests the flight of a flock of feathered beasts and an almost normal sounding voice tells the story. Halfway, sucking synths and dark industrial drones break through the background, but a noisy finale remains off. With a running time of over 10 minutes this it is the longest track on the album.

Lakwa begins with what sounds like a distored choir, but then evolves into a nervous track due to the hectic and repetitive vocals and the sucking effect of the synths. Sneak Messiah is a similar track to the tune of other repetitive sounds, while Serpent Wand sounds like a voodoo spell, with lots of echo on the voice, popping synths and quiet growling drones. Meanwhile, the initial high pace of the album has completely gone. Roots is again louder, with emphatic dark drones and noise, while Seantronique Solar and Wind are Peter Hammill clones. Vril-ja gets pounding percussion and aha-vocals. It is a track that conjures images of Buddhist monks in a monastery in the Himalayas. The final track Zann Window is an invitation for a trip above the clouds: the layered synths are humming softly and they call for introspection and wonder.

Not a bad album, but there are some unnecessary reps between the 18 tracks and the second half is much less strong. Musically the approach is original, but we have serious doubts about the Rammstein-like and Peter Hammill-like vocals.

Tracklisting:
1. Tusked
2. Omphalos
3. Slow Spiralo
4. Lucifer
5. Beast Mask
6. Feline
7. Spider Woman
8. Tusked
9. Horsemen
0. Language of the Birds
1. Lakwa
2. Sneak Messiah
3. Serpent Wand
4. Roots
5. Seantronique Solar
6. Wind
7. Vril-ja
8. Zann Window

https://mailorder.ant-zen.com/product/id/2624

William LIÉNARD
22/07/2015

---

NL

De Zweedse duizendpoot Michael Idehall heeft al een indrukwekkend parcours afgelegd. Hij is componist, geluidsartiest, schilder, schrijver en hij maakte onder andere werk voor radio en theater. Hij heeft een drietal album opgenomen en uitgebracht, waaronder het uit januari 2015 daterende The House of Flames op het Amerikaanse label The Ajna Offensive. Wij luisterden naar Deep Code Sol, het album in 2014 is uitbracht op het label Ant-Zen. Het bevat 18 (!) tracks.

Michael Idehall maakt noise en donkere Industrial, al moeten we daaraan toevoegen dat z’n repetitieve composities desondanks vaak vrij goed in het oor liggen en toegankelijker zijn dan je op het eerste gehoor verwacht. Tusked klinkt bijv. heel erg noisy en hectisch, met diep brommende drones, schurende synths en elektronoise, terwijl de machineachtige drones in Omphalos het gezelschap krijgen van een diepe en ondermaanse stem à la Rammstein. Slow Spiral klinkt aanvankelijk heel anders, met zoemende synths, donkere elektrobeats en dezelfde spookachtige stem in de achtergrond, na verloop van tijd aangevuld met brommende drones, waarmee een dromerige en onaardse sfeer wordt gecreëerd. Lucifer gaat op hetzelfde tempo voort, maar het is rustiger, waarbij de zoemende synths en de brommende drones in combinatie met metaalachtige percussie, je vergasten op een gezellig onderonsje met de duivel.

Beast Mask krijgt fluitende drones en wat lijkt op zoemende stemmen met af en toe een streepje noise onderaan, repetitief en ongedefinieerd, terwijl we Feline qua stemgeluid eerder in de buurt van Peter Hammill situeren, met dit verschil dat Idehall voor monotonie kiest en geen gebruik maakt van gitaren en drums. Noisy drones nemen het voortouw in Spiderwoman, waarin de metaalachtige en lichtjes distorted mannenstem de vocals voor z’n rekening neemt. De soundtrack voor een bizarre sciencefictionfilm. We zijn halfweg als Tusked opnieuw de kop opsteekt, een wilde carrousel van zoemende synths, drones en eleckronoise, met de vocalen deze keer in de echo op de achtergrond. Horsemen begint met het voorzichtige geluid van distorted snaarinstrumenten en noise, dobbert voort op alleen maar repetitieve noise die klinkt als het galop van roestige metalen paarden door een apocalyptisch landschap, met op de achtergrond een al even verroeste stem. Misschien wel de beste track tot nog toe. In Language of the Birds suggereert het minimalistische en repetitieve elektronisch geluid het opvliegen van een zwerm gevederde beesten en vertelt een bijna normaal klinkende stem het verhaal. Halfweg breken af en toe zuigende synths en donkere industrial drones door de achtergrond, maar een noisy finale blijft uit. Met een speelduur van ruim 10 minuten is dit de langste track op het album.

Lakwa begint met wat lijkt op distored koorgeluiden, maar evolueert vervolgens tot een zenuwachtige track met jachtige en repetitieve vocalen en het zuigende effect van synths. Sneak Messiah is een gelijksoortige track op de tonen van weer andere repetitieve geluiden, terwijl Serpent Wand klinkt als een voodoo-bezwering, met veel echo op de stem, ploffende synths en rustig grommende drones, waarbij het opvalt dat het aanvankelijke hoge tempo ondertussen helemaal is verdwenen. Roots klinkt opnieuw luider, met nadrukkelijke donkere drones en noise, Seantronique en Solar Wind hebben opnieuw een hoog Peter Hammill-gehalte. Vril-ja krijgt hakkende percussie en aha-vocalen, een track die beelden oproept van boeddhistische monniken in een hoog klooster in de Himalaya, terwijl Zann Window je vervolgens meeneemt voor een uitstapje boven de wolken: de gelaagde synths zoemen zachtjes en manen tot introspectie en verwondering.

Geen slecht album, maar er zitten nogal wat overbodige herhalingen tussen de 18 tracks en de tweede helft is duidelijk minder sterk. Muzikaal is er sprake van een originele aanpak, over de vocale bijdragen à la Rammstein en Peter Hammill hebben we serieuze twijfels.

William LIÉNARD
22/07/2015

---