COMBICHRIST

EN

The Norwegian-American band Combichrist strikes again. It began with hard electro, but now guitars and aggression prevail. This Is Where Death Begins is a majestic ode to the guitar. A barrage, it is even hellfire which ruthlessly destroys the eardrums.

We Are The Plague opens quietly with a classic metal intro, but soon the aggressive guitars take over. The vocals are between lyrical and more hardcore.

My Life My Rules is characterized by a very nice drum part in which the guitars are screaming. The vocals are similar to those of the first song: an alternation of singing and brutal screams, or better: roaring. At the end, a great guitar solo adds some extra value. In the intro of Glitchteeth we hear some electronics and distortion, which remind us of the early days of Combichrist. It could do find in the charts, but no more than that.

Exit Eternity opens with some militaristic drums and electronic chaos. A more industrial/metal sound with guitars. We even hear some dark wave halfway through the song. And what about a title like Skullcrusher? If you are expecting hard violence, you will be disappointed, because it sounds more like stoner rock.

Time Again builds on the stoner rock style with distorted vocals that give the song an extra dimension. Destroy Everything is more speed metal with some nu-metal and power metal influences and vocally, it is reminiscent to New York hardcore, or even some Rage Against the Machine in its better days. Tired Of Hating You has the same atmosphere. Don’t Care How You Feel About It is a relief for those who love the early Combichrist sound: a nice beat and basses, industrial sounds with melody and this time no roaring. The guitars are gone? Not at all, but they are heavily overloaded.

Apparently the band was inspired to mix a more balanced sound of electronics and guitars, because Blackended Heart has something more, despite the more prominent guitars. The combination with the dark and more menacing voice gives this song a goth touch. Pay To Play is industrial/metal of the better kind. And it’s unbelievable, but the guitar riffs are interspersed with some pure old school EBM. And that mix works...

Slakt is more hardcore than metal, Black Tar Dove pt1 has samples of church bells. Black Tar Dove pt 2 is a bizarre combination of bone-dry drums, shoegaze and lingering guitars that are punctuated by an equally wistful and hopeful voice.

The CD comes in different versions: History Of Madness: Old School And Rarities Live At Complex, LA is a nice selection of industrial songs from the early days. There is also a strictly limited fan set deluxe double-CD, including the complete recording of the live show at Summer Breeze 2015 on both CD and DVD.

Combichrist evolves, because this CD goes more in the metal direction. One will love it, others will dream about the former Combichrist sound. I belong to the latter sort. This is another band that still sounds good, but flat. The guitars and the screaming voice are pushing the electronics away. What now? Listen and let your heart speak... Is This Where The Death Of Combichrist Begins?

Jurgen BRAECKEVELT
09/12/2016

---

NL

Het bonte Noors-Amerikaanse gezelschap Combichrist slaat weer toe. Waar het in het begin nog om snoeiharde elektro met de nodige vuilbekkerij ging, krijgen we nu muziek waarin de gitaren en de agressie voorop staan. This Is Where Death Begins is een magsitrale ode aan de gitaar. Een spervuur, zelfs hellevuur, dat meedogenloos inbeukt op de trommelvliezen.

We Are The Plague opent rustig met een voor metal klassieke intro, maar algauw neemt het agressieve gitaarwerk toe. De vocalen zoeken het midden tussen vrij lyrische zang en meer hardcore-achtige schreeuwerigheid. Een sobere partij elektronica op de achtergrond houdt de track nog wat in de greep.

My Life My Rules kenmerkt zich door een heel lekkere drumpartij waar de gitaren doorheen scheuren. Vocaal blijft het zoals in de eerste song: afwisselend zang en brutaal geschreeuw, zeg maar gebrul. Op het einde brengt een geweldige gitaarsolo nog wat meerwaarde. In Glitchteeth horen we een intro waarin elektronica en distortie een klein beetje klinken als Combichrist uit de begindagen, maar daar stopt het ook. Een song die in de doorsneehitparade stand zou houden, maar ook niet méér dan dat.

Exit Eternity opent met militaristisch drumwerk en elektronische chaos. Een meer industrial-metal sound met wat gitaren. Zelfs een vleugje darkwave steekt halfweg het nummer de kop op. En wat te denken van een titel als Skullcrusher? Wie snoeihard geweld verwacht, keert echter van een kale reis terug, want de track blijft wat hangen in stoner rock.

Time Again borduurt voort op de stonerrockstijl, met overstuurde vocalen die de song een extra dimensie geven. Destroy Everything is dan weer meer speedmetal met nu-metal- en powermetalinvloeden. En vocaal doet de track meer aan New Yorkse hardcore denken, zelfs een zweem van het betere werk van Rage Against the Machine valt te ontwaren. Tired Of Hating You teert op eenzelfde sfeer. Don’t Care How You Feel About It is een verademing voor diegenen die van de Combichrist uit de begintijd hielden: een lekkere beat, leuke bassen, industrial geluiden die verweven zijn met melodie en geen gebrul. Zijn de gitaren dan weg? Helemaal niet, maar ze zijn zwaar overstuurd.

Blijkbaar werd de band geïnspireerd om de veel leukere sound van electronica en gitaren meer evenwichtig te mixen, want ook Blackended Heart heeft iets meer, ondanks de meer op de voorgrond tredende gitaren. De combinatie met de donkerder en meer dreigende stem geeft deze track een gothic kantje. Pay To Play schakelt weer een versnelling hoger en is industrial-metal van het betere soort. En ongelooflijk maar waar, de gitaarpartijen worden afgewisseld met passages van pure old school EBM. En die mix werkt…

Slakt is dan weer meer hardcore dan metal, Black Tar Dove pt1 i heeft samples van kerkklokken. Black Tar Dove pt 2 is een bizar samenspel van kurkdroge drums, shoegaze-achtige en slepende gitaren die doorspekt zijn met een even weemoedige als hoopvolle stem.

De CD komt uit in heel wat verschillende versies: History Of Madness: Old School And Rarities Live At Complex, LA is een mooie selectie industrial songs uit de begindagen. Er is ook de strikt gelimiteerde fanset deluxe met de dubbel-cd, inclusief de complete opname van de liveshow op Summer Breeze 2015, zowel op cd als op dvd.

Combichrist evolueert. Wat live al meer gitaargericht klonk, krijgt nu zijn beslag op een cd die meer in de metalrichting gaat. De ene zal ervan houden, de andere zal naar het vroegere Combichrist-geluid hunkeren. Ik behoor tot de laatsten. Dit is een andere band die geen mindere muziek maakt, maar het klinkt wel allemaal vlakker. De gitaren en de schreeuwerige stem duwen de elektronica weg. Wat nu? Luisteren en het hart laten spreken… Is This Where The Death Of Combichrist Begins?

Jurgen BRAECKEVELT
09/12/2016

---

---